เลิกงานแล้วหิวเบียร์ | เสียงจากปากซอย

เลิกงานแล้วหิวเบียร์ ห้าโมงเย็น… สมองบอกให้กลับบ้าน แต่หัวใจมันบอกว่า… “แวะก่อนดิ” แปดโมงเช้าเข้างานตรงเวลา ประชุมจนตาแทบจะปิด งานเช้าผ่านไป งานใหม่ก็มาติด ชีวิตมนุษย์เงินเดือนมันเป็นอย่างนี้ หกโมงเย็นเดินออกจากออฟฟิศ เหมือนปลดล็อกชีวิตออกมาที แต่พอเดินผ่านร้านตรงปากซอยทุกที ท้องมันร้องทันทีว่า “พี่…เอาเย็น ๆ” ไม่ได้อยากเมา ไม่ได้อยากหนี แค่วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน พรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่ก็แล้วกัน คืนนี้ขอพักหัวใจก่อน เลิกงานแล้วหิวเบียร์ ไม่รู้เป็นเหี้ยอะไร เมื่อก่อนกลับบ้านนอนสบาย ๆ เดี๋ยวนี้ต้องมีเบียร์ข้างกาย เลิกงานแล้วหิวเบียร์ วันไหนไม่ได้กินเหมือนขาดอะไร ไม่ได้ติดหรอก…แค่ใจมันเรียกร้องไง ก็เลยกินทุกวัน…ไม่รู้ทำไม วันจันทร์บอก วันนี้ขอแก้วนึง วันอังคารบอก พรุ่งนี้ค่อยหยุด วันพุธบอก ชีวิตมันช่างวุ่น วันพฤหัสฯ นี่มันเกือบสุดสัปดาห์แล้ว ศุกร์นี่ไม่ต้องพูดถึง เสาร์อาทิตย์ก็ถือว่าเป็นวันพัก จันทร์ถึงศุกร์เหนื่อยมาตั้งหนัก เหตุผลมันพร้อมหมดทุกวัน เงินเดือนออกก็มีเหตุผล เงินเดือนหมดก็มีแต่คำถาม เบียร์ไม่ได้แพง…แต่กินทุกวัน รวม ๆ กันก็เอาเรื่องเหมือนกันนะ เลิกงานแล้วหิวเบียร์ ไม่รู้เป็นเหี้ยอะไร เมื่อก่อนกลับบ้านนอนสบาย ๆ เดี๋ยวนี้ต้องมีเบียร์ข้างกาย เลิกงานแล้วหิวเบียร์ วันไหนไม่ได้กินเหมือนขาดอะไร ไม่ได้ติดหรอก…แค่ใจมันเรียกร้องไง ก็เลยกินทุกวัน…ไม่รู้ทำไม หรือจริง ๆ เราไม่ได้หิวเบียร์ แต่เราหิวเวลาที่ได้พัก หิวเวลาที่ไม่ต้องรับสายใคร ไม่ต้องมีใครถามว่า “งานถึงไหนแล้ว” ถ้าโลกมันเหนื่อยเกินไป ขอเวลาสักชั่วโมงได้ไหม วางเรื่องงานลงก่อนก็ได้ แล้วค่อยกลับไปสู้ใหม่พรุ่งนี้ เลิกงานแล้วหิวเบียร์ แต่คืนนี้ขอคิดอีกที บางทีสิ่งที่ใจต้องการจริง ๆ อาจไม่ใช่เบียร์…แค่ต้องการพัก เลิกงานแล้วหิวเบียร์ แต่พรุ่งนี้ก็ต้องตื่นไปทำงาน ชีวิตมันวนอยู่แบบนี้ทุกวัน เลิกงาน…หิวเบียร์…แล้วก็วนใหม่ ห้าโมงเย็นพรุ่งนี้เจอกันใหม่ ไม่รู้จะหิวอะไร… แต่วันนี้…กลับบ้านก่อนก็ได้ 🍺