Gholam - 3- Biganeh (Official Video)

شعر و اجرا : غُلام آهنگ و میکس و مسترینگ : اُدیو تصویر : عرفان عشوریون 《بیگانه》 لبخند نبض بقا بود و اندوه می‌شکاف سینه ر قشری که به زور گولی و دود خوه‌اش میبره اوشتکای دورانه کرزی کلان‌های حالنگه ثمره ای شکاف قومی هم دیگه ر می‌درند به تصمیمای سیاسی‌تان خیره دو چشم آغایم اخبار می‌دیدیم و دَو بود که بود د دانه‌مان می‌مردیم زیر امر و نهی و چرخ دنده‌های اقتصاد و کار لهجه‌ای فارسی و تانه‌ای افغانی ماند یادگار به بچیم طعم تلخ تبعیض چشیدیم د کوچه و سرک شد زبان تُرد قلچی پیشانیم هم پره رپ تو قرض داره تفرقه ما تاوانته میتیم از مرزهای کلدار و تومن می‌گذشتیم با اشک ما خو هر روز میمریم ما ر از سلاحت نترسان افغانی گفته مادرمه دَو میخورد د صف نان تبعیض سیستماتیک خون ما ر می‌چوشید حکام ما گاییدیم شرفتانه از کابل تا دل تهران مرگ پایان ما نیست بزن حرامی بزن گلوله‌ها خبر سقوط به سینه‌ها می‌تن زیر رگبار مسلسل‌ها میبینی طغیان مردم که خوابه از چشم ها ربودین از خوشه‌ها گندم ما تفسیر دردیم ببین زخم های ناسور عمیقه مرزهای تبعیض جسدها به رو خاک مرمی تقدیره کی نفرته د سینه جاری جنگ نهادینه زیر گلونما می‌دیدیم ما تیغ تیزه دین سر بریده زیر بیرق سفیده عقیده ای سر تیرگی مسیر دید استبداده گاییده بان مرمی د سینه بشینه سی د مره مسیره تا روح د جانه مخالفتانه فرزند طغیانه عه اتباع بیگانه هم رپ میخونه؟ چه جالب تف میکنه تبعیضه واژه‌ها ر می‌چینه ای کلمات همرای زخم‌ها داره پیوند دیرینه آثار تنش فکری؛ چهره‌های عبوس اندیوالای مه زیکپ و مورفین گاییده دَوث سناریوی تلخ خودکشی هربار د ذهن ما مرور زجر میداد روح ر تلاطم افکار و غرور قاتل رویا قاتل فردا قاتل ستاره‌ها و نور شما قاتل زندگی میچکید از پشت پلک ما غرور خشم و کودتا، شورش مردم، ترس قدرت‌ها شکل میگرفت دریا از اتحاد قطره‌ها ها صاحب های بمب‌ها خدای آسمان‌ها سر کِلک دولت‌ها می‌چرخین او مسلمانا یک لحظه جناب پایت از گلون ما او سو کو تو بان نفس بکشیم نزن میریم! ما کور بودیم خط کشی بین مرزها ر ندیدیم بازتاب اشک و نسل سرگردان و تبعیدیم طور خورده سگایت باتوم‌ها تن ماره لمس هیپ‌هاپ نبض شرفم بود کلمات ابزار رزم نظام‌ها دور می کنند ما ر از آغوش هم چور میکد خنده ر سلطه و ستم سور نبود د ای خاوره ماتم تا بود دود باروت بود و مرز و پرچم دور میکد ما ر از هم مرز و پرچم چور میکد خنده ر دستای ستم سور نبود د ای خاوره ماتم تا بود دود باروت بود و آغوش غم