Srimad Bhagavad Gita 4.20

Bg. 4.20 त्यक्त्वा कर्मफलासङ्गं नित्यतृप्तो निराश्रयः । कर्मण्यभिप्रवृत्तोऽपि नैव किञ्चित्करोति सः ॥ २० ॥ સરળ ગુજરાતી સાર જે વ્યક્તિ કર્મના ફળની અપેક્ષા અને આસક્તિ છોડી દે છે, જે અંદરથી સદા સંતોષી રહે છે અને સુખ-સંતોષ માટે બહારની વસ્તુઓ, પ્રશંસા કે પરિણામ પર આધાર રાખતો નથી—તે કર્મોમાં સંપૂર્ણ રીતે પ્રવૃત્ત હોવા છતાં વાસ્તવમાં કર્મથી બંધાતો નથી. અર્થાત્, તે “હું જ કર્તા છું” અને “મને આ પરિણામ જ જોઈએ” એવા અહંકાર તથા સ્વાર્થભાવથી મુક્ત થઈને કર્તવ્ય કરે છે. તેથી તેના કર્મો પાપ-પુણ્યના બંધન ઊભા કરતા નથી; આને નિષ્કામ કર્મ અથવા કર્મમાં અકર્મની સ્થિતિ કહી શકાય. મુખ્ય ભાવ કર્મ છોડવાનો ઉપદેશ નથી: ગીતા જવાબદારીઓથી ભાગવાનું નથી કહેતી; કર્તવ્ય કરવાનું કહે છે. ફળાસક્તિ છોડવી: સફળતા મળે તો અહંકાર નહીં અને નિષ્ફળતા મળે તો દુઃખ કે નિરાશા નહીં. નિત્યતૃપ્ત: આંતરિક રીતે આત્મસંતોષી રહેવું—સુખ માટે માત્ર બાહ્ય વસ્તુઓ પર નિર્ભર ન રહેવું. નિરાશ્રય: લાભ, પ્રશંસા, સંપત્તિ અથવા અન્ય વ્યક્તિઓની માન્યતા પર માનસિક આધાર ન રાખવો. કર્મબંધનથી મુક્તિ: ઈશ્વરાર્પણ-બુદ્ધિથી અને નિઃસ્વાર્થ ભાવથી કરેલું કર્મ બંધનકારક બનતું નથી ઉદાહરણ એક શિક્ષક વિદ્યાર્થીઓને ભણાવે છે. જો તે માત્ર વખાણ, પગારવધારો અથવા પરિણામ માટે જ ભણાવે, તો તેની શાંતિ પરિણામ પર આધારિત રહેશે. પરંતુ જો તે શિક્ષણને પોતાનું કર્તવ્ય અને ઈશ્વરસેવા માનીને શ્રેષ્ઠ પ્રયત્ન કરે, તો સારા કે નબળા પરિણામ વચ્ચે પણ તે સંતુલિત રહી શકે છે. આ શ્લોક એવો જ નિષ્કામ, સમત્વપૂર્ણ કર્મયોગ શીખવે છે.