فلسفه هنر نیچه//بخش نخست//فردریش نیچه و فلسفه هنر | تراژدی، اراده و معنای آفرینش | پادکست فلسفه

فلسفه ی هنر نیچه از دل مواجهه ی اولیه ی او با شوپنهاور زاده می‌شود ؛ جایی که هنر به‌ مثابه « رهایی موقت از ارادهٔ کور » فهمیده می‌شود و موسیقی ، به‌عنوان بازنمایی مستقیم اراده ، جایگاهی برتر می‌یابد . نیچه این دستگاه را می‌پذیرد ، اما آن را از بنیاد دگرگون می‌کند : هنر دیگر تعلیق رنج نیست ، بلکه شیوه‌ای برای آری‌گویی به زندگی و تحمل‌پذیر کردن حقیقت تراژیک جهان می‌شود . اگر در شوپنهاور سوژه ی زیبایی‌شناختی از اراده جدا می‌شود ، در نیچه سوژه ی دیونیزوسی در شدت اراده ی زندگی غرق می‌گردد ؛ از همین‌جا ، تراژدی یونانی برای نیچه به اوج هنر بدل می‌شود ؛ نقطه‌ای که دیونیزوسی و آپولونی در تنشی زنده ، رنج را آشکار و در عین حال قابل‌تحمل می‌سازند .