Θάνος Ανεστόπουλος - Ηλιόλουστο βότσαλο

Μια βρύση απ' τον ουρανό στάζει ψιθύρους κι αστερόσκονη χρυσή μέσα στα μάτια. Αργοπεθαίνει στα χέρια μου το φως που με αστράφτει. Στην άκρη της δίψας, στα χείλι σου, στάχτη, ρόδα και ήλιου αχτίδες. Ριγμένο στη θράκα σου στερνά σ' αγκαλιάζω. Σε κρατώ στεγνή, αιώνιο, ηλιόλουστο βότσαλο.