Beata Tyszkiewicz: dlaczego zniknęła pierwsza dama polskiego kina? Czwarta odpowiedź

Beata Tyszkiewicz ma osiemdziesiąt osiem lat i od dwa tysiące siedemnastego roku nie pokazuje się publicznie. Prasa mówi: choroba. Córka, Karolina Wajda, mówi: szacunek dla widzów. A co mówi sama pierwsza dama polskiego kina? Jest jeszcze czwarta odpowiedź, ukryta w jej książce „Nie wszystko na sprzedaż” i w jednym zdaniu o filiżance. W tym filmie opowiadam całą historię od początku: od urodzenia w pałacu w Wilanowie w tysiąc dziewięćset trzydziestym ósmym roku, przez okupację, ukrywanych Francuzów i powstanie warszawskie, po dzień, w którym pięcioletnia Beata została bez matki. Zobaczysz, jak hrabianka bez płaszcza, ze szkolną karierą przerwaną przez film „Zemsta”, wyrzucona ze szkoły teatralnej, zagrała Izabelę Łęcką w „Lalce” Wojciecha Jerzego Hasa. Poznasz jej małżeństwa, miłość do Andrzeja Wajdy, film „Wszystko na sprzedaż”, stan wojenny widziany z Francji, zaginiony portret pięknej Wiktorii i wreszcie lata po zawale, kiedy zniknęła z fotela jurorki „Tańca z gwiazdami”, a jej głos został w gazetach. Powstaje tu portret kobiety, która potrafiła zakryć wszystko stylem: brak płaszcza, pulsującą szyję, a potem własną twarz. W tle dwie nowe ekranizacje „Lalki” z wrześniowych premier dwa tysiące dwudziestego szóstego roku. Najważniejsze źródła, z których czerpie ta opowieść: autobiografia Beaty Tyszkiewicz „Nie wszystko na sprzedaż”; biografia „Beata Tyszkiewicz. Portret damy”; wywiady z aktorką i jej córką w Wirtualnej Polsce i w „Super Expressie” z lat dwa tysiące siedemnastego, dwa tysiące dziewiętnastego i dwa tysiące dwudziestego; wspomnienia Krystyny Olbrychskiej, Janusza Majewskiego, Juliusza Machulskiego i Iwony Pawlowicz; książka „Uciekinier” Bernarda, ukrywanego w Wilanowie; wspomnienia Anny Branickiej-Wolskiej; publikacje o filmach Hasa i Wajdy oraz komunikaty prasowe o premierach nowych „Lalek”.