Geç Kaldım (Official Audio)

"Ben geç kaldım kendime, sana erken tükendim... Bir ömürlük sevgiyi birkaç gecede gömdüm. Sen beni unuttun da ben kendimi bulamadım, Herkese ev oldum da kendime yuva kuramadım..." Geceye, sessiz odalara, pencerene vuran yağmura ve insanın kendiyle kaldığı o içsel hesaplaşmalara... 🎧 Keyifli dinlemeler! Parçayı beğendiyseniz kanala abone olmayı, beğen tuşuna basmayı ve hislerinizi yorumlarda paylaşmayı unutmayın. #GeçKaldım #TürkçeRap #GeceŞarkıları #Akustik #keşfet #keşfetaçılsın şarkı sözleri: Gece yine çöktü, odamda sessizlik, Duvarlarda anılar, içimde kimsesizlik. Bir seni aradım, bir kendimi kaybettim, Ben herkesi affettim, kendimi affedemedim... Sokaklar ıslak, gözlerimde aynı yağmur, Gülüşüm sahte artık, içimde kopar uğultu. Herkes iyi sanıyor, kimse sormuyor derdimi, Ben kalabalıkta bile özledim kendimi. Bir fotoğraf kaldı, bir de yarım cümleler, İnsan en çok susunca konuşurmuş meğer. Sana verdiğim sözler hâlâ durur yerinde, Sen çoktan unutmuşsun, ben takılı kaldım dünlerde. Geceler şahidim, kaç kere yıkıldım, Kimse görmesin diye karanlığa saklandım. Bir yanım git diyor, bir yanım hâlâ bekliyor, Kalp dediğin aptal, aynı yerde debeleniyor. Bir kere dönüp baksan, ne görürdün gözümde? Yarım kalmış bir hayat, kaybolmuşum kendimde. Söyle, bütün bunlara değer miydi gerçekten? Ben seni yaşatırken silindim kendi içimden... Ben geç kaldım kendime, sana erken tükendim, Bir ömürlük sevgiyi birkaç gecede gömdüm. Sen beni unuttun da ben kendimi bulamadım, Herkese ev oldum da kendime yuva kuramadım. Dön desem dönmezsin, biliyorum, ne fayda? Adını silemedim, yazıyor hâlâ duvarlarda. Belki bir gün geçer bu içimdeki yangın, Ama bazı yaralar kapanmıyor, sadece alışıyorsun... Saat üçü geçmiş, yine uyku bana düşman, Aklımda bin düşünce, dışarıda dünya suskun. Güvendiğim insanlar birer birer eksildi, Ben dimdik durdukça içimde bir şeyler devrildi. Kimse bilmez geceleri kaç kere yenildiğimi, Aynaya bakıp da tanıyamadım kendimi. Bana güçlü dediler, yükümü hiç görmeden, Ben de sustum, öğrendim, herkes anlamaz zaten. Telefonum sessizde, belki ararsın diye, Bir umut saklı kaldı kapattığım her geceye. Yazıp yazıp sildim sana kurduğum cümleleri, Bazı vedalar bitirir en güzel hikâyeleri. Şimdi eski şarkılar çalıyor odamda, Bir zamanlar biz vardık her güzel melodide. Sen başka bir hayatın sabahına uyanırken, Ben aynı gecedeyim, takvim yaprakları düşerken. Ben geç kaldım kendime, sana erken tükendim, Bir ömürlük sevgiyi birkaç gecede gömdüm. Sen beni unuttun da ben kendimi bulamadım, Herkese ev oldum da kendime yuva kuramadım. Dön desem dönmezsin, biliyorum, ne fayda? Adını silemedim, yazıyor hâlâ duvarlarda. Belki bir gün geçer bu içimdeki yangın, Ama bazı yaralar kapanmıyor, sadece alışıyorsun... Belki mesele sen değildin, Belki ben kendimi çoktan kaybetmiştim. Sana bir dünya kurarken kendi dünyam yıkıldı, Ben seni kaybetmedim... Kendimden uzaklaştım. Şimdi dönsen bile aynı insan değilim, Biraz daha suskunum, biraz daha derin. Sana kızmıyorum, kendime de değil, Bazı insanlar kalır, bazıları gider... Artık senden değil, eski hâlimden uzağım, Biraz kırık, biraz yorgun, ama hâlâ ayaktayım. Küllerimden doğarım, bunu öğrendim zamanla, Her gece bir şey öldü, ben büyüdüm her sabahla. Bir gün bu şarkıyı duyarsan anlarsın belki, Söyleyemediklerim saklı her bir hecede. Seni sevmiş olmaktan pişman değilim inan, Ama kendimi unutmakmış en büyük zararım. Ben geç kaldım kendime, ama hâlâ buradayım, Kırılmış bütün yanlarımla yeniden ayağımdayım. Seni unutmak değil, kendimi bulmak derdim, Ben herkese ev oldum, artık kendime döndüm. Belki bir gün geçer... Belki bir gün gülerim... Bir şarkı kaldı senden... Bir de yeniden doğan ben...