عبدالحسین پازوکی - جهان‌بینی فردی

00:00 بهترین توصیه‌ای که به شما شده است 02:01 تفاوت بین دنیای خیال و واقعیت در زندگی شخصی 05:04 در دنیای امروز چه چیزی شما را شگفت‌زده می کند؟ 06:22 بهترین توصیه‌ای که در معماری به شما شده است 12:39 توصیف خود 13:16 بزرگ‌ترین آرزو 13:52 امیدها و ناامیدی‌ها 15:01 توصیه به نسل جدید عبدالحسین پازوکی، معمار، مدرس و هنرمند ایرانی، در ۱۵ مرداد ۱۳۲۱ در تهران متولد شد. پدرش، آموزگار سال اول دبستان، مردی خوش‌صدا و خوش‌سخن بود و مادرش خانه‌داری سخت‌گیر بود. در اردیبهشت ۱۳۳۶، پس از درگذشت پدر، پازوکی در چهارده‌سالگی سرپرستی خانواده را بر عهده گرفت و ناچار شد هم‌زمان با کار، تحصیل خود را در مدرسه شبانه ادامه دهد. او پس از مدتی مدرسه را ترک کرد و جامعه و تجربه‌های روزمره را به مدرسه و دانشگاه خود تبدیل ساخت. ابتدا به روزنامه‌فروشی پرداخت و سپس به‌عنوان آبدارچی در شرکت مهندسان مشاور تکنو فریکو مشغول به کار شد. پازوکی در همان شرکت نقشه‌کشی را آموخت و به‌تدریج به مقام کمک‌نقشه‌کش رسید. این تجربه زمینه آشنایی او با دانشگاه‌های مختلف و ورودش به آموزش عالی را فراهم کرد. تحصیلات پازوکی در سال تحصیلی ۱۳۴۲–۱۳۴۳ وارد دانشکده هنرهای تزئینی شد. او در همان دوره، همراه با استاد محمدابراهیم جعفری، آتلیه کنکور را دوباره راه‌اندازی کرد و با فعالیت در زمینه آموزش، راه پدر خود را در معلمی ادامه داد. وی بعدها به دلیل مشکلات مالی و مسئولیت سرپرستی خانواده، رشته تحصیلی خود را تغییر داد و تحصیل در رشته معماری را در دانشگاه ملی ایران، دانشگاه شهید بهشتی کنونی، ادامه داد. فعالیت‌ها و آثار عبدالحسین پازوکی پس از فارغ‌التحصیلی، در مراکز دانشگاهی متعددی از جمله دانشگاه علم و صنعت ایران، انستیتو تکنولوژی ایران و دانشگاه ملی ایران به تدریس معماری پرداخت. او همچنین فعالیت حرفه‌ای خود را در شرکت مهندسین مشاور دیس ادامه داده است. پازوکی افزون بر معماری، علاقه‌ای عمیق به نقاشی و نجاری دارد و نمایشگاه‌های متعددی از آثار او در ایران و خارج از کشور برگزار شده است. تجربه مهاجرت نیز نه‌تنها ارتباط او را با پیشینه فرهنگی‌اش تضعیف نکرد، بلکه توجهش را به نشانه‌ها و نمادهای اصیل سرزمین مادری افزایش داد؛ عناصری که از مراحل نخست شکل‌گیری آثار تا اجرای نهایی در کارهایش دیده می‌شوند. در اندیشه معماری او، مفاهیمی چون «میانه»، «مرکز» و «بیرون» با یکدیگر ارتباط دارند. او با استفاده از خطوط، پیوند سطوح و ایجاد فضاهای خالی، جهان درون را به جهان بیرون متصل می‌کند. در آثارش، مسیر و حرکت، فرم‌های مثبت و منفی، عناصر هندسی و ریاضی و نوعی حس موسیقایی با یکدیگر ترکیب می‌شوند. طراحی‌ها و فرایند شکل‌گیری آثار او گاه بازتاب رویدادهای روزمره و تجربه‌های زیسته‌ای هستند که در حافظه‌اش باقی مانده‌اند. از نگاه پازوکی، هر اثر شکوفاشده می‌تواند همچون شعر، داستان یا فصلی از یک کتاب باشد و مخاطب را به گفت‌وگویی درونی با هنرمند دعوت کند. نمایشگاه آثار متأخر او در گالری علیها نیز بازتاب‌دهنده حالات روحی، اندیشه‌ها و فرازونشیب عواطف و دریافت‌های او بوده است. دستاوردها و جوایز از مهم‌ترین دستاوردهای عبدالحسین پازوکی می‌توان به عبور از شرایط دشوار دوران نوجوانی، فراگیری تجربی نقشه‌کشی، تحصیل در رشته معماری، سال‌ها تدریس در دانشگاه‌های مختلف و فعالیت مستمر در حوزه‌های معماری، نقاشی و نجاری اشاره کرد. برگزاری نمایشگاه‌های متعدد در داخل و خارج از ایران و شکل‌دادن به زبانی شخصی بر پایه پیوند سطوح، فضاهای مثبت و منفی، عناصر موسیقایی و هندسی نیز از دستاوردهای هنری او به شمار می‌رود. در اطلاعات ارائه‌شده، نام جایزه مشخصی برای او ذکر نشده است.