Prizm - Останься

"MAHKEME"nin gərginliyi otağın divarlarından hələ çəkilməmişdi. Hər kəs bir tərəfə çəkilib öz daxili qaranlığına dalmışdı. Zirzəminin küncündə, köhnə bir divanda oturan dostumuz, əlindəki telefonun sönmüş ekranına baxırdı. Onun bu dalğınlığı otaqdakı o ağır energetikanı daha da tündləşdirirdi. Dostlarından biri ona yaxınlaşıb çiyinlərinə toxundu və alçaq səslə soruşdu: — "Yenə onu fikirləşirsən?" Sual havada asılı qaldı. O, cavab vermədi, sadəcə dərin bir nəfəs alıb baxışlarını telefonun qara ekranından ayırıb divardakı rütubət ləkələrinə zillədi. Sanki o ləkələrdə keçmişin xəritəsini cızırdı. — "Şəhər doludur, amma mən hər tinində bir boşluq görürəm," — deyə rusdilli gənc dilləndi. Səsi bu dəfə qəzəbli deyil, qırıq çıxırdı. — "Bütün bu mübarizə, sistem, haqq-hesab... Hamısı bir tərəfə. Amma bəzən adamın içində elə bir tel qırılır ki, nə Azərbaycan, nə türk, nə də rus dilində onu təmir etmək olmur." O, masaya yaxınlaşdı, titrəyən əlləri ilə vərəqi önünə çəkdi. Bu dəfə yazılanlar bir manifest yox, itirilmiş bir insanın son etirafı idi. — "Mən bura özümü xilas etməyə gəlmişdim," — dedi, acı bir təbəssümlə. — "Amma anladım ki, mən özümü bu şəhərin küçələrində hissələrə bölüb paylamışam. İndi isə o qırıqları yığmağa nə vaxtım var, nə də halım. Bu mahnı mənim üçün bir 'qal' demək cəhdidir. Bəlkə də, heç vaxt çatmayacaq bir ünvana göndərilən son mesaj." Digərləri geri çəkildi. Hətta o küncdəki sakit dostları belə, bu anın fərdiliyini hiss edib sadəcə baxışları ilə ona dəstək oldu. Ritm bu dəfə bir can verən saatın saniyələri kimi, təktonlu və dərindən gələn bir kədərlə başladı. Gözlərini yumdu və bu dəfə pərdələri tamamilə cırdı… Останься (mahnı sözləri) Город в огнях, но я вижу лишь тьму, Снова вопросы — «зачем?» и «кому?». Голос затих, догорает свеча, Мы так привыкли рубить всё сплеча. Ты — моё небо, но я в нём не птица, Я лишь эскиз на измятой странице. Память как яд, разливается в венах, Я задыхаюсь в этих четырёх стенах. Позволь мне просто остаться в твоих снах, Где нет этой боли и нет слова «страх». Я разбился о берег твоей тишины, Мы с тобою друг другу уже не нужны! Посмотри мне в глаза, ты видишь там пепел? Я строил мосты, но их высушил ветер! Ты думала — просто? Ты думала — шутка? Сходить с ума каждую мать его минутку! Слова как патроны, я трачу обойму, Я лезу из кожи, чтоб выйти из бойни! Беги от меня, или стой со мной рядом, Мы травим друг друга замедленным ядом! Я помню всё то, что мы с корнем вырывали, Мы сами в себе этот мир убивали! Зачем эти маски? Зачем эти роли? Я больше не чувствую собственной боли! Хватит! Довольно! Я выгорел в ноль! Ты — моя радость и ты — моя соль! Позволь мне просто остаться в твоих снах, Где нет этой боли и нет слова «страх». Я разбился о берег твоей тишины, Мы с тобою друг другу уже не нужны! Но голос твой эхом звучит в пустоте, Я ищу твой фантом в этой всей суете... Останься... Хотя бы как эхо. В городе, где больше нет смеха.