Prizm - Qəfəs

Onlar bu dəfə şəhərin kənarındakı böyük bir yük terminalının yaxınlığında, hələ də fəaliyyətdə olan köhnə bir vağzal peronunda dayanıblar. Ətrafda paslanmış vaqonlar və sonsuzluğa uzanan relslər var. Bura qatar gözləmək üçün deyil, sadəcə getməyə yeri olmayanların sığındığı "keçid" nöqtəsidir. Aralarından ailəli və vəzifəli olan dostumuz, əlindəki siqareti söndürmədən relslərə baxır. O, hər gün bu relslər kimi müəyyən edilmiş bir marşrutla gedib-gəlir: ev, iş, ailə məclisləri, saxta təbəssümlər. "Bilirsiniz," — deyir, səsi boş peronda əks olunur, — "Mənim diplomlarım divarda bir qəfəsin barmaqlıqları kimi düzülüb. Hər kəs mənə baxanda 'uğur' görür, mən isə sadəcə rəqəmlərin içində itmiş bir kölgəyəm. Biz elə bir qəfəs tikmişik ki, divarları yoxdur, amma tərpənə bilmirik." Tam bu anda, qaranlığın içindən köhnə bir dəmiryolçu, əlində fənərlə onlara yaxınlaşır. Yaşlı adamdır, üzü qırış-qırışdır. O, bu adamların gecənin bu vaxtı burada nə işi olduğunu anlamır. Onlara bir az şübhə, bir az da rəhm ilə baxıb soruşur: "Müəllim, bir şeyə ehtiyacınız var? Qatar çoxdan gedib, bura gələnlər adətən ya yolunu azanlardır, ya da özünü itirənlər..." Bu sual sanki bir qılınc kimi havayı kəsir. "Qatar çoxdan gedib" cümləsi onların daxili sarsıntısının diaqnozudur. Onlar həqiqətən də öz "trenlərini" çoxdan qaçırıblar və indi bu paslı vaqonların arasında mənəvi boşluqlarını axtarırlar. Yaşlı kişi getmək istəyəndə, bizim həmişə susan lal dostumuz onun pencəyindən tutur. O, cibindən bir qələm çıxarıb dəmiryolçunun əlindəki köhnə qrafik kağızının arxasına böyük bir X çəkir. Sonra isə perondakı o qaranlıq relsləri göstərir. Bu, "Bizim yolumuz artıq bu relslər deyil, biz bu qrafikdən çıxmışıq" deməkdir. Onlar "QƏFƏS"i o boş peronda, uzaqdan gələn lokomotiv səsləri və yaşlı adamın təəccüblü baxışları altında pıçıldayırlar. Qəfəs (mahnı sözləri) Vitrinlər parlayır, ruhlarsa tək-tənha, Ekranın qulusan, bənzər imtahana! Küçəni görməyən uşaqda nifrət var, Evdə sükut hakim, valideyn xəstə hal! İsraf bir yanda, zibildə ruzi, Dünya bir qumar, fırlanır bir yuzi! İnkişaf? Yox! Mənəvi boşluq! Saxta gülüş, dərin bihuşluq! Sükutun içində gizli bir leş var, Ruhunu satanların saxta bir işi var! Bu bizik, rəqəmlərin içində itmişik, Sönmüş şəhərin cansız kölgələriyik! Qadın fəryadda, sən videodasan, Lənət olsun, belə ssenari batsın! Kitablar tozlu, "like" üçün yarış var, Diplom divarda, ağılda qarış var! Kasıba "işlə", zalıma susursan, Zəifə aslan, güclüyə qusursan! Tərəzi qırıq, pullar ağır gəlir, Həqiqət qurban, yalan dövran gəlir! Qadına əl – sənin susqunluğun, Lal-kar cəmiyyət – ruh yorğunluğun! Vicdanı satdıq biz ucuz bir qiymətə, Nifrət əkib, baxırıq bu cinayətə! Aç gözünü, bu sən deyilsən, "copy-paste" həyat, Eyni marşrut, eyni yalan, hər gün bayat! Bir nəfər deyiləm, minlərlə səsəm mən, Bitsin bu kədər, saxta nəfəsəm mən! Namus satanlar hər gün ön cərgədə, Doğru olanlarsa qaldı kölgədə! Qışqırmıram, həqiqəti üzünə çırpıram, Mən bu qəfəsi sözlə sındırıram! Durma, oyan! Zamanın sədası bu, Sənin sükutun – cəlladın duası bu!