Uczta Mgieł i Pęknięte Skorupy: Pieśń Wiosennych Dziadów

To pieśń o granicy. O chwili, gdy żywi siadają do stołu z tymi, którzy odeszli. Wołch powiada: kto pamięta przodków na wiosnę, ten nie boi się przyszłości. I. Otwarcie Nawii Mgły wstają z Odry— jak oddech dawnych dni. Trzciny szepczą— lecz to nie wiatr. To oni. Dziady. Hej! Otwórzcie bramy! Hej! Przyjdźcie do ognia! Hej! Przodkowie nasi! Hej! Zasiądźcie z nami! II. Uczta na Mogiłach Białe płótna— jak poranna rosa— rozścielone na ziemi, co pamięta kroki naszych ojców. Chleb. Ser. Proso. I cisza, która mówi. Hej! Jedzcie z nami! Hej! Słuchajcie nas! Hej! Nie jesteście cieniem! Hej! Jesteście korzeniem! III. Rozmowa Nie milczymy. Opowiadamy o życiu— o trudzie— o strachu— Bo przodek nie jest ciszą. Jest radą. IV. Pęknięte Skorupy Widzisz jajo? To nie pokarm. To obietnica. Toczymy je po ziemi— po grobie— po pamięci. Hej! Pęknij skorupo! Hej! Powstań życie! Hej! Z ziemi do słońca! Hej! Z mroku do światła! V. Ogień Rozpalamy gromadki— nie dla ciepła. Dla drogi. Dla tych, co błądzą. Dla tych, co wracają. Hej! Ogrzej się duchu! Hej! Znajdź drogę! Hej! Światło prowadzi! Hej! Ogień chroni! VI. Maski Zakrywamy twarze. Nie z lęku— lecz z mądrości. Miłość przodka może być ciężarem. Hej! Nie poznawaj mnie! Hej! Nie zabieraj mnie! Hej! Jestem między światami! Hej! Jeszcze tu jestem! VII. Słowo Mocy Wołamy: „Święci Dziadowie— chodźcie do nas!” I potem— „Wracajcie w ciszę— bo świat wasz nie jest nasz.” Hej! Słowo otwiera! Hej! Słowo zamyka! Hej! Słowo jest mostem! Hej! Słowo jest bramą! VIII. Woda i Dusze Rzeka niesie pamięć. Rusałki budzą się z dna milczenia. Dusze płyną— jak nurt bez końca. Hej! Płynijcie spokojnie! Hej! Niech będzie zgoda! Hej! Żywi i martwi! Hej! Jedno w kręgu! IX. Tabu Ziemi Nie uderzaj ziemi. Ona nosi życie— i tych, którzy odeszli. Ziemia to łono— nie pole walki. Hej! Nie ranić matki! Hej! Nie ranić życia! Hej! Czekać na grom! Hej! Czekać na znak! X. Nauka Wołcha Nie jesteś sam. Twoje korzenie idą głębiej niż twoje myśli. Twoja siła to pamięć. XI. Prawo Stoika Nie bój się śmierci— bo ona już cię zna. Żyj tak— byś nie wstydził się usiąść przy tym stole. Hej! Żyj godnie! Hej! Mów prawdziwie! Hej! Działaj czysto! Hej! Stań prosto! Zakończenie — Dziękczynienie i Błogosławieństwo Dziękujemy wam— Dziadowie nasi. Za ziemię. Za krew. Za pamięć. Niech wasze dusze wrócą spokojnie do Nawii. Niech wasza mądrość zostanie z nami. Niech Mokosz przyjmie wasze tchnienie. Niech Perun oczyści waszą drogę. Niech Weles prowadzi was przez cień. Niech Kraina Łęgów Odrzańskich trwa w kręgu życia i śmierci. Błogosławieństwo Wołcha Niech twoje kroki będą lekkie między światami. Niech twoje serce będzie mocne jak dąb nad rzeką. Niech twoja pamięć nigdy nie zgaśnie. Niech gdy przyjdzie twój czas— ktoś rozpali dla ciebie ogień i powie: „Przyjdź. Usiądź. Jesteś nasz.”