சரணாகதித் தத்துவம் அருட்பா காட்டும் அத்வைத நிலை

இப்பாடல் 19-ஆம் நூற்றாண்டில் வாழ்ந்த மாபெரும் அருளாளரான இராமலிங்க அடிகள் (வள்ளலார்) இயற்றிய திருவருட்பாவில் இடம்பெற்றுள்ள ஓர் ஆழமான தத்துவப் படைப்பாகும். மனிதனின் இயலாமை, பூரண சரணாகதி, இறைவனின் நீக்கமற நிறைந்திருக்கும் தன்மை (சர்வவியாபி) ஆகியவற்றை இது நுட்பமாக விவரிக்கிறது. முக்கிய தத்துவக் கருத்துக்கள் முழுமையான சரணாகதி: அடியவர் தனது தனிப்பட்ட செயல்பாடு என்ற நிலையைக் கடந்து, அனைத்தும் இறைவனின் செயலே எனத் தன்னை முழுமையாக ஒப்படைக்கிறார். இதன்மூலம் தன்முனைப்பை (அகங்காரத்தை) அழித்து, தன் செயல்களுக்கும் இறைவனையே பொறுப்பாக்கும் ஆழமான உரிமையை வெளிப்படுத்துகிறார். பிரிவு என்பது மாயை: இறைவன் அடியவனைத் தன்னை விட்டுப் பிரித்துத் தள்ள நினைத்தாலும் அது முற்றிலும் சாத்தியமற்றது என்ற தர்க்கரீதியான வாதத்தை வள்ளலார் முன்வைக்கிறார். பிரபஞ்சத்தில் இறைவன் இல்லாத இடமே இல்லை என்பதே இதன் உட்பொருள். எங்கும் நிறைந்திருக்கும் தன்மை (அத்வைதம்): படைப்பிற்கும் படைத்தவனுக்கும் இடையிலான வேறுபாடுகளைக் களைந்து, 'சிவம்' (இறைவன்) அண்டசராசரங்கள் அனைத்திலும் ஊடுருவி நிற்கிறது என்ற உயர்ந்த அத்வைத உண்மையை இப்பாடல் ஆழமாகப் பதிவு செய்கிறது. கருத்துக்களின் விரிவான விளக்கம் அனைத்தையும் இயக்குபவன்: "எல்லாவற்றிற்கும் சொந்தக்காரனான உன்னுடைய செயல்களே அனைத்தும் என்னும்போது, என்னுடைய செயல்களும் உன்னுடையதுதானே?" என்று கேட்பதன் மூலம், இவ்வுலகை இயக்கும் ஒரே சக்தி இறைவனே என்பதைப் புலப்படுத்துகிறார். ஆன்மீக ஏக்கம்: அனைத்தும் அவனது செயல் என்பதை உணர்ந்திருந்தாலும், இறைவன் தன்னை ஏன் புறந்தள்ளுகிறான் என்ற அடியவனின் ஆன்மீக ஏக்கத்தையும், அதன் தர்க்கரீதியான முரண்பாட்டையும் மென்மையாகக் கேள்வி எழுப்புகிறார். புறக்கணித்தல் சாத்தியமற்றது: "என்னை நீ உன்னை விட்டு வெளியே தள்ளினாலும், அந்த வெளியிலும் நீதானே நிறைந்திருக்கிறாய்?" என்பது இப்பாடலின் உச்சக்கட்டத் தத்துவமாகும். இறைவனின் எல்லையை விட்டு மனிதனால் ஒருபோதும் வெளியேற முடியாது என்பதை இது ஆணித்தரமாக நிறுவுகிறது. சான்றோரின் மெய்ஞ்ஞானம்: சான்றோர்களும், மெய்ஞானிகளும் இறைவன் (சிவம்) எங்கும் நிறைந்திருக்கிறான் என்று உரைப்பதை நினைவூட்டி, தனிமை அல்லது புறக்கணிப்பு என்பது ஆன்மீக ரீதியில் சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று என்பதை உறுதிப்படுத்துகிறார். தர்க்கத்தையும் ஆழமான பக்தியையும் ஒன்றிணைத்து, அடியவர் இறை அருளை விட்டு எவ்வளவு தூரம் விலகியிருப்பதாக உணர்ந்தாலும், அவர் எந்நேரமும் இறைவனின் பரிபூரண அரவணைப்பிற்குள்தான் இருக்கிறார் என்பதை வள்ளலார் இப்பாடலின் மூலம் நெஞ்சில் பதியச் செய்கிறார்.