PUSULA

Şarkı Sözleri [NAKARAT] Kalbim paslı bir pusula, kuzeyi senden öğrenmiş, Aklım kör bir terzi, bütün ihtimalleri biçmiş. Ömrüm kurşun kalemmiş, silindikçe çoğalmış, Ben sandığım o uçurum, meğer göğe açılanmış. [VERSE 1] Bir avuç gökyüzü sakladım ceketimin yırtık cebinde, Yağmur değdi, mavi bile terk etti rengini. İnsan en çok kendi sesine yabancı kalıyor, Kalabalık susunca duyuyor içindeki gürültüyü. Ben aynaları pencere sandım yıllarca, Dışarı çıkacağımı sanırken içime düştüm. Meğer bazı yollar yürünmek için değilmiş, İçinde kaybolup kim olduğunu görmek içinmiş. Gülüşümün altında eski bir deprem uyuyor, Kimse enkazı görmüyor, çiçekleri görüyor. Bir ömür omzuma yaslanan gölgem söyledi: "Işık büyüdükçe yalnızlık da uzar." [NAKARAT] Kalbim paslı bir pusula, kuzeyi senden öğrenmiş, Aklım kör bir terzi, bütün ihtimalleri biçmiş. Ömrüm kurşun kalemmiş, silindikçe çoğalmış, Ben sandığım o uçurum, meğer göğe açılanmış. [VERSE 2] Rüzgâr adımı silmeye çalıştı deniz kıyısından, Ben dalga olup geri yazdım... ismimi kuma. Kırılmak... bazen parçalanmak değildir, Bazı insanlar sessizce... şekil değiştirir. Dün cebimde taşıdığım bütün pişmanlıklar, Bugün bana dar gelen... eski elbiseler gibi. İnsan büyümüyor yıllarla... biliyor musun? Vazgeçebildiği yük kadar... hafifliyor. Göğe her baktığımda... eksik bir yıldız seçiyorum, Belki de umut dediğin... tamamlanmamış bir boşluk. Ve anlıyorum... Kaybettiğim hiçbir şey... beni eksiltmedi; Sadece... benden olmayanı aldı... [NAKARAT] Kalbim paslı bir pusula, kuzeyi senden öğrenmiş, Aklım kör bir terzi, bütün ihtimalleri biçmiş. Ömrüm kurşun kalemmiş, silindikçe çoğalmış, Ben sandığım o uçurum, meğer göğe açılanmış.