Askush s’do flasë për zhurmat që ikin

Po vjen një mëngjes si gjithë të tjerët, me kafen mbi një banak të njomur, me rrugë që zgjohen nën hapa të zakonshëm dhe gazetat që hapen pa ndonjë lajm për ne. Autobusët ndalen në stacione të njohura, dikush nxiton, dikush pret në heshtje; një fëmijë vizaton diellin në fletë të bardhë, pa e ditur se ai lind pa na thirrur më. Nëpër parqe, stolat mbajnë qetësinë ulur, gjethet bien si letra pa adresë; një qen ndjek hijen e vet në trotuar, si loja e vetme që i ka mbetur. Dritaret hapen për ajër të freskët, perdet lëkunden si mendime të lehta; dhe askush s’do flasë për zhurmat që ikin, as për gjurmët e mia që u shuan pa zë. Qyteti do vazhdojë pa kujtesë për ne, si orë që rreh edhe kur askush s’e dëgjon; dhe dita, kur të bjerë mbi supet e mbrëmjes, s’do dijë të thotë se dikur ishim këtu.