AIS Loop Orchestra - Aleja gwiazd (Zdzisława Sośnicka cover) [industrial metal/dark pop]

Historia „Alei gwiazd" mogła się skończyć zanim się zaczęła. W 1987 roku Zdzisława Sośnicka nagrała utwór, który miał stać się jej największym przebojem — a redakcja radiowa odrzuciła go jako niereprezentatywny. To określenie, osobliwe w odniesieniu do jednego z najpotężniejszych głosów w historii polskiej muzyki rozrywkowej, mówiło więcej o redakcji niż o piosence: coś w „Alei gwiazd" wykraczało poza schemat tego, co radio tamtej epoki uważało za właściwe, coś było w niej zbyt duże, zbyt poważne, zbyt operowe w swoich aspiracjach jak na polską estradę 1987 roku. Prawdziwy przełom nastąpił po zwycięstwie w konkursie telewizyjnym, gdzie piosenka zdobyła ogromną sympatię publiczności — i od tego momentu droga wiodła już tylko w górę. Dziś zagraniczni słuchacze odnajdujący nagranie na platformach streamingowych porównują głos Sośnickiej do Whitney Houston i Barbry Streisand — co jest dowodem na to, że redakcja radiowa z 1987 roku pomyliła się fundamentalnie. Muzykę skomponował Romuald Lipko — lider Budki Suflera. Lipko był w połowie lat osiemdziesiątych jednym z najbardziej poszukiwanych kompozytorów polskiej muzyki pop — jego współpraca z Sośnicką zaowocowała nie tylko tytułową „Aleją gwiazd", ale i innym ponadczasowym przebojem z tego samego albumu — „W kolorze krwi". Tekst napisał Marek Dutkiewicz, ceniony autor wielu radiowych hitów. Tekst jest zbudowany na ciągach paradoksów: jabłko i grzech, wojna i śmiech, żebrak i król, płomień i dym, szampan i kac — wyliczanka przeciwieństw idących ramię w ramię, pary które muszą iść razem, bo świat inaczej nie istnieje. Sercem piosenki jest jednak nie ta wyliczanka, lecz zderzenie dwóch zdań w refrenie: „Bóg drogę zna" i „a każdy sam". Te dwa stwierdzenia stoją wobec siebie w absolutnym napięciu — jeśli Bóg zna drogę, to dlaczego każdy jest sam pod niebem gwiazd? I jeśli każdy jest sam, to co oznacza że Bóg drogę zna? Dutkiewicz nie rozstrzyga tego napięcia, bo nie da się go rozstrzygnąć — zostawia je otwarte, i właśnie ta otwartość sprawia że piosenka mieści w sobie zarówno wiarę jak i zwątpienie, zarówno wspólnotę jak i samotność, zarówno pocieszenie jak i niepokój. Sośnicka zaśpiewała tę sprzeczność głosem, który nie szukał rozwiązania — szukał przestrzeni, żeby sprzeczność wybrzmieć mogła w pełni. Album „Aleja gwiazd" doczekał się w 2014 roku reedycji na CD w ramach antologii płytowej artystki, a sam utwór wszedł w obieg hip-hopowy jako sample w nagraniu O.S.T.R. x Eldo x Zdzisława Sośnicka. Refren piosenki odrzuconej przez radio w 1987 roku powrócił trzydzieści lat później w muzyce, dla której radio tamtej epoki nie miałoby żadnej rubryki. Autor oryginalnej muzyki: Romuald Lipko. Autor tekstu: Marek Dutkiewicz.