အချုပ်အနှောင်ဘေးမှကင်းဝေးစေသည့် မောရသုတ် ပါဠိ မြန်မာဘာသာပြန်

မောရသုတ် ဖြစ်ပေါ်လာပုံ အကျဉ်းချုပ် မောရသုတ်သည် ဇာတ်တော်ကြီး ၅၅၀ လာ မောရဇာတ်တော် ကို အခြေခံ၍ ပေါ်ပေါက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ မြတ်စွာဘုရားလက်ထက်တော်တွင် မာတုဂါမ (အမျိုးသမီး) တစ်ဦး၏ အဆင်းအသံကို စွဲလမ်းတပ်မက်ကာ သာသနာတော်၌ မပျော်ပိုက်တော့သည့် ရဟန်းတစ်ပါးကို အကြောင်းပြု၍ ဤဇာတ်တော်ကို ဟောကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၁။ ရွှေဥဒေါင်းမင်းဘဝနှင့် နေ့စဉ်ပရိတ်ရွတ်ခြင်း ဘုရားအလောင်းတော်သည် ဟိမဝန္တာတောတွင်း၌ ရွှေအဆင်းကဲ့သို့ တောက်ပသော "ရွှေဥဒေါင်းမင်း" ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဥဒေါင်းမင်းသည် တောင်ထွတ်တစ်ခုပေါ်တွင် တစ်ကောင်တည်း နေထိုင်ကာ အန္တရာယ်ကင်းစေရန် အလွန်သတိကြီးစွာ နေထိုင်သည်။ နံနက်နေထွက်ချိန်၌ နေမင်းနှင့် ဘုရားရှင်၊ အရိယာအရှင်မြတ်တို့၏ ဂုဏ်တော်များကို အာရုံပြု၍ ပရိတ်ရွတ်ကာမှ အစာရှာထွက်သည်။ ညနေနေဝင်ချိန်၌လည်း ထိုဂုဏ်တော်များကိုပင် အာရုံပြု၍ ပရိတ်ရွတ်ပြီးမှ အိပ်စက်ကိန်းအောင်းသည်။ ဤသို့ ပရိတ်တော်၏ အစောင့်အရှောက်နှင့် သစ္စာတန်ခိုးကြောင့် ဥဒေါင်းမင်းအား မည်သည့်ဘေးရန်ကမျှ မထိခိုက်နိုင်ခဲ့ပေ။ ၂။ မိဖုရား၏ အိပ်မက်နှင့် မုဆိုးတို့၏ ကြိုးပမ်းမှု ဗာရာဏသီပြည့်ရှင် ဗြဟ္မဒတ်မင်း၏ မိဖုရားဖြစ်သူ ခေမာသည် ရွှေဥဒေါင်းမင်း၏ တရားဟောသံကို နာကြားလိုသော ချင်ခြင်းဖြစ်ကာ မင်းကြီးအား ပူဆာလေသည်။ မင်းကြီးလည်း မုဆိုးတို့ကို စေလွှတ်၍ ရွှေဥဒေါင်းမင်းကို ဖမ်းဆီးစေခဲ့သည်။ မုဆိုးတို့သည် ဥဒေါင်းမင်းကျက်စားရာ တောင်ထွတ်သို့ ရောက်၍ ကျော့ကွင်းများ ထောင်သော်လည်း ဥဒေါင်းမင်း၏ ပရိတ်တော်အစွမ်းကြောင့် ကျော့ကွင်းများသည် အနီးသို့ရောက်ရုံနှင့် ပြုတ်ထွက်သွားကာ ဖမ်းဆီး၍ မရခဲ့ပေ။ ထိုမုဆိုးသည် ၇ နှစ်တိုင်တိုင် ဖမ်းမရဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့သလို၊ မိဖုရားလည်း ချင်ခြင်းမပြည့်ဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ မင်းကြီးသည် အမျက်ထွက်ကာ "ရွှေဥဒေါင်းမင်း၏ အသားကို စားရသူသည် မအိုမသေ ဖြစ်ရ၏" ဟု ရွှေပေလွှာတွင် အမုန်းစကား ရေးထိုးထားခဲ့လေသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆက်ခံသော မင်း ၆ ဆက်တိုင်တိုင် မုဆိုးအသီးသီး စေလွှတ်ဖမ်းဆီးစေခဲ့သော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာ မည်သူမျှ မဖမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ၃။ ကိလေသာကြောင့် ပရိတ်မေ့လျော့၍ အဖမ်းခံရခြင်း ၇ ဆက်မြောက် မင်းလက်ထက်သို့ ရောက်သောအခါ လိမ္မာပါးနပ်သော မုဆိုးတစ်ဦးက အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းစစ်ဆေးကြည့်ရာ ဥဒေါင်းမင်းသည် နံနက်နှင့်ညနေတို့၌ ပရိတ်ရွတ်သောကြောင့် မဖမ်းနိုင်ကြောင်း သိရှိသွားသည်။ ထိုမုဆိုးသည် ဥဒေါင်းမင်းအား ဖမ်းဆီးရန်အတွက် ကိလေသာစိတ်ကို အသုံးချရန် ကြံစည်လေသည်။ သာယာစွာ တွန်ကျူးတတ်သော ဥဒေါင်းမတစ်ကောင်ကို သင်ကြားထားပြီး ဥဒေါင်းမင်း ပရိတ်မရွတ်မီ နေထွက်ချိန်တွင် အသံပြု၍ တွန်စေခဲ့သည်။ ကာလရှည်ကြာ ကိလေသာစိတ် ငြိမ်းအေးနေခဲ့သော ဥဒေါင်းမင်းသည် ဥဒေါင်းမ၏ သာယာသောအသံကို ကြားရသောအခါ ရာဂစိတ်များ နိုးကြားတက်ကြွလာပြီး ထိုနေ့နံနက်၌ ပရိတ်ရွတ်ရန် လုံးဝမေ့လျော့သွားခဲ့သည်။ မျက်စိစုံမှိတ်၍ ဥဒေါင်းမရှိရာသို့ အပြေးသွားရာ မုဆိုးထောင်ထားသော ကျော့ကွင်း၌ ချက်ချင်း မိလေတော့သည်။