Sena | Şiir | - Seyyidhan KÖMÜRCÜ

elim ayağım; epeydir kimin kime ne anlattığını bilmiyorum. Adında hem ekmek, hem gül geçen kimseyi görmedim, tanımıyorum. Ben biraz yavaş, günde beş defa hiçbir şey yapmayan biri. Ben biraz en üzgün baharatlara fena meyilli. Mümkünse haşhaş Yoksa benzeri sözcüklerle de kırabilirim kalbimi. diyelim zencefil diyelim hatmi elim ayağım; başımdan geçenle aklımdan geçenin karıştığı bu masal. Aşk, her şeyi daha yavaş yapmaktır diye diye yürüdüğüm bir sokak... kalbinde tef ve delik, kalbinde dünya lekesi taşıyan bir çocuk resmi demişti... madem günde beş vakit kalkıp sana baktım madem dünyanın bu kadar sabahını ben uyandım, ben uyudum bu kadar uykusunu, diledim dünyaya fena inanmış bir yüzüm olsun kendimi seninle öldüreceğim dediğim feci bir kalbim; bir elim, bir ayağım, ağzıma doldurduğum rüzgarla üfleyeceğim sözlerim.. diyelim fena diyelim feci elim ayağım; artık nereye ne götürdüğümü bilmediğim bu sapakta sesini burada bırakıp giden şeylere baharat diyen o aktar dedi. tamam olmak küfür, tamam etmek hâşâ. Bir ömür ağrıma gitse de dünyadan oluşmuş harfler; yarım dalgın ve kusurlu geldim ben buraya. günde beş defa hiçbir şey yapmamaktansa kalıp sana baktım kalıp sana bakmak oldu dünya... Baharatları tek tek, zamanın bizi nasıl terlettiğini tane tane, dünyaya inanmış bir yüzü üzgün üzgün anlattım sana. dedim belki de bir yere üzgün üzgün bakmaktır dünya... dağlarına yedi çarşılarına bir kez kar yağan doğu, durup beklemenin durup beklemekle devam ettiği günler, uyanınca da süren rüyalardan geldim ben buraya. diyelim fesleğen vardı durup fesleğen çalıştım buralarda diyelim fesleğen çalışmış kadar yoruldum ben dünyada bil dedim ilk kez ekmek ve gül geçecek yanımızdan ilk kez ekmek ve gül geçecek adımızda yalvarırım beni dünyaya bulaştırma... elim ayağım; ilkin ruhunu ve duvarını duayla koruyan bir evde karıştı aklım, karıştı kalbim. Doğu dağlarını yedi diyen ninem her baktığını görmesin diye su içirdi kız kardeşlerimeD, rüzgar yedirdi her bildiğini demesin diye. işte ona hep bir çukurdan baktım hep yutkundum ninem ve dünya demeden önce dağlarını yiyen doğunun adıyla bakışsız bu yüzü seçtim kendime dedim belki de bir yutkunma yeriydi hayat o avlu o dam o çocukluk dedim belki de bir yutkunma yeriydi dünya... elim ayağım; yani kalbi yutkunmakla dolu kız kardeşlerim bu nasıl mümkün saçlarından başladılar konuşmaya dedim değil mi ki simsiyah yaşımdayım değil mi ki ekmeğimi yüzümün teri içinde yedim ben de gitmeliyim artık o en fena bitkilere. çağırdığım haşhaş, gittiğim hatmi, olduğum zencefil aslında hep bir odun sarsınlar onu içeyim dedim kendi kendime. duvarımızda dua dualarda büyülü o nine elim ayağım; taşıma düşman beğendirmekle geçirdiğim o günlerde ben iyiyim de kalbim delik ben iyiyim de burası doğu ben iyiyim de çevrem kötü diye tarif edildiğim her yerde bu farz dedim bu farz bu kesmediğim şeyleri uzatıyorum sanmanızdaki uzun kusur bu kalbinizin kenarındaki yavaşlık cümlelerimi yarım beni duman eden her neyse onun adına. bu nasıl mümkün ki; önce gözlerimden başladım ben konuşmaya. akşamını gördüm dünyanın merak kuşku ve bekleme yerlerini hayatın beni tahtaya çıkardığı bir sabah kırıldı dünya soğuktur diye yazdığım o kalem o ayna gördüm nereye gitsem ben dik gölgem kamburdu bu dünyada elim ayağım; sen gittin yağmurun sürdü sonra denediğim taş çarşıları oldu dünyanın sabır bitkileri kırk uykusunu uyuduğum doğu kırk yolunu yürüdüğüm sokak hayat hep tuhaf bir yapışkanlıkla kaldı boynumda dedim kırk sesle yıkansam da gitmez kalbimden sesin. ben dik gölgem kambur bu leke başka Şiir: Seyyidhan KÖMÜRCÜ Yorum: Ali Fırat ÇALIŞGAN