rezonans yasası | şiir | Ali Fırat ÇALIŞGAN

Ne kolay koparıyor insan çiçekleri kökünden, belli hiç birini kendi dikmemiş nasılsa... nasılsa seviyor insanlar çiçek katillerini, ne diyordu şair; “ bahçemizin halinden, baharımı kıyasla”. Üzgünüm ama üzgünlüğümün de fakında değil dünya. İçimde bir rezonans yasası... yürüyorum sırtımda kambur, kalbimdeki defoya rağmen; yürüyorum ayaklarım çıplak, yollar diken... Yürüyorum Allah ile aram bozuk! Görmüyor mu beni. Bilmiyor mu? Gül olup sararıyor, gül olup tükeniyorum. Beni yandığım ateşe hayran hayran bakarken görmüşler, Bakışımdan görme yeteneğini alıyor; mevcut evrenler içerisinde en mükemmeli; dünya! Yürüyorum dallarım budanık, içimde bir rezonans yasası. Ali Fırat ÇALIŞGAN