آوای دلنشین استاد سید جواد ذبیحی - گفتم که به جام توست خون دل ناچیزم

گفتم که به جام توست خون دل ناچیزم گفتا که بود خون‌ها در ساغر لبریزم گفتم به جهان صد شور انگیخته‌ای از لب گفتا پس از این بینی شوری که برانگیزم گفتم چه قیامت‌هاست ای پرده‌نشین از تو گفتا که قیامت بین آن لحظه که برخیزم گفتم به گرفتاری جویم ز که دلداری گفتا دل اگر داری از زلف دلاویزم گشتند به غمخواری در ناله و در زاری مرغان شباهنگم مستان سحرخیزم 🔸شاعر: صفی علی شاه آواز: شادروان سیّدجواد ذبیحی 💢ذبیحی متولد در حدود ۱۲۹۰-۱۳۵۸ خوانندۀ آواز در موسیقی مذهبی ایران بود. 📌از سرگذشت او اطلاع زیادی در دست نیست. شهرتش در تهران، هنگام مراسم تشییع جنازۀ رضاشاه پهلوی به سال ۱۳۲۳ آغاز شد كه در آن، صدای ذبیحی، مشایعان را همراهی می‌كرد. 📌در سال‌های ۱۳۲۹-۱۳۵۶ وی معروف‌ترین خوانندۀ مذهبی در رادیو تهران بود و مراسم مخصوص عیدها و عزاداری‌های شیعیان را با صدای خود افتتاح می‌كرد. 📌در رادیو تهران نیز هنگام ایام قتل امامان شعیه، ماه رمضان، ماه محرم و هنگام نوروز و با مراسم سلام‌های درباری، ذبیحی حضور داشت. 📌برنامۀ آوازی از او نیز در «برگ سبز» ضبط شده كه به‌خاطر ملاحظات مذهبی جامعه در آن سال‌ها، بدون همراهی با ساز است. 📌در واقع، حضور او در برنامۀ گل‌ها و برگ سبز حضوری تشریفاتی بود. 📌شیوۀ خواندن ذبیحی، نوعی دكلاماسیون ملودیك و غالباً دور از موازین هنر آواز كلاسیك ایرانی است. حافظۀ سرشار از اشعار مناسب و توانایی فوق‌العادۀ حنجرۀ او، محبوبیتش را تداوم می‌داد. 📌پیشینهٔ وی و حضور در دربار موجب شد تا پس از انقلاب ۱۳۵۷ مورد غضب انقلابیون قرار گیرد. در این دوران بسیاری از آثار آفریده در دوران پیش اc انقلاب جزو آثار ممنوع به حساب آمدند و انقلابیان از بین‌شان بردند.