Մազերս՝ ներկած, մանիկյուռ պիծիկյուռս էլ տեղը պտի ըլի, թեչե կովերը կնեղանան. կրակի կտոր Արմինեն

Սարն ու ձորը ուրիշ ապրելակերպ են պահանջում, որտեղ ամեն օրը պայքար ու նվիրում է։ Արևածագի կարտոֆիլի պահեստներից մինչև ձորեր՝ առանց հանգստի զգայարանների, բայց մեծ հպարտությամբ ու ժպիտով։ Արսենն ու Արմինեն պատմում են հողին կպած լինելու, անասնապահության բերած հոգսերի, տան ու տնտեսության ծանրության և այն լուռ մտածմունքների մասին, որոնք ուղեկցում են յուրաքնաչյուր չարքաշ կյանքով ապրող գյուղացու: