Schrony miały ocalić cywilów. Zabiły tysiące | Oszustwo III Rzeszy

Schrony przeciwlotnicze III Rzeszy: bunkry, piwnice i rowy przeciwodłamkowe. Kiedy alianckie bomby spadały na niemieckie miasta, to państwo decydowało, kto przeczeka nalot za betonem, kto w piwnicy, a kto w rowie kilka metrów od baraku. Co Hermann Göring obiecał Niemcom w sierpniu 1939 roku w Essen? Dlaczego w Hamburgu i w Kassel piwnice, które państwo nazywało schronami, stawały się pułapką? Kto po burzy ogniowej wydobywał zmarłych z hamburskich piwnic — i co po latach opowiadali o tym nasi rodacy, więźniowie niemieckiego nazistowskiego obozu koncentracyjnego Neuengamme? Dlaczego jeńcy i robotnicy przymusowi nie mieli wstępu do bunkrów — nawet do tych, które sami zbudowali? Czy alianci wiedzieli, kto ginie pod ich bombami? I ile betonu pochłonęły budowy w Górach Sowich i w Wilczym Szańcu, a ile schrony dla całej ludności Niemiec? Nie wszystko da się dziś policzyć. Liczba cywilnych ofiar nalotów na Niemcy wynosi według różnych szacunków od około 350 tys. do ponad 400 tys. Nie ma jednoznacznych danych o liczbie ofiar wśród ludzi wywiezionych z Polski. Nie znamy dokumentu, w którym alianccy planiści liczyliby się ze śmiercią robotników przymusowych. A liczba 250 tys. zabitych w Dreźnie pochodzi z fałszywki. To nie tylko historia. W 2024 roku Najwyższa Izba Kontroli ustaliła, że miejsc w schronach i ukryciach w Polsce wystarcza dla niespełna 4% mieszkańców. W Niemczech według danych z 2026 roku zostało około 580 publicznych schronów i żaden nie nadaje się do użycia. Źródła: Raport prezydenta policji w Hamburgu o nalotach z lipca i sierpnia 1943 roku United States Strategic Bombing Survey — raporty o obronie cywilnej i o skutkach bombardowań dla zdrowia ludności (1945–1947) Marione Ingram — „The Hands of War” (2013) KZ-Gedenkstätte Neuengamme — materiały o 2. Brygadzie Budowlanej SS i wystawy o operacji „Gomora” Hans Erich Nossack — „Der Untergang” (1943) T. Kośmider — „Ludność cywilna w obronie swojej stolicy” Mathilde Wolff-Mönckeberg — listy do dzieci z czasów wojny (wydane w 1979 roku) IBCC Digital Archive, University of Lincoln — relacje mieszkańców Kassel z 1944 roku; ulotka „Do Polaków w Niemczech” (1944) Stadtmuseum Kassel; Stadt Münster — tablica pamiątkowa przy bunkrze Schützenhof Dokumentationszentrum NS-Zwangsarbeit Berlin-Schöneweide — wspomnienia Aurelii K. Jakub Ciechanowski — „Studia Maritima” XXV (2012) Urząd Miasta Police — „Hydrierwerke — obozy pracy” (2008) Charles Webster, Noble Frankland — „The Strategic Air Offensive against Germany 1939–1945”, t. II (1961) Porta Polonica — o obozie w Trassenheide Neue Deutsche Biographie — hasło o Martinie Mutschmannie Götz Bergander — wspomnienia o nalocie na Drezno Komisja historyków powołana przez miasto Drezno — raport końcowy (2010) Kurt Vonnegut — list do rodziny z 29 maja 1945 roku Albert Speer — „Wspomnienia” Dariusz Sula — „Arbeitslager Riese” (Muzeum Gross-Rosen, 2003) Richard Overy — „The Bombing War” (2013) Instytut Pamięci Narodowej — śledztwo w sprawie bombardowania Wielunia Najwyższa Izba Kontroli — raport o ochronie ludności (2024); Bundesamt für Bevölkerungsschutz und Katastrophenhilfe Następny film opowie o tym, kto i jak chronił wodza III Rzeszy. Zostaw subskrypcję, żeby go nie przegapić. #IIIRzesza #IIwojnaświatowa #schrony #bunkry #historia #robotnicyprzymusowi #Hamburg #Drezno #Szczecin #StaliLosy