Zombi Kıyametinde Uyansaydın ? 2.Bölüm

Telefonda GTA RP: https://rpgrand.com/?utm_source=youtu... ÜCRETSİZ Nadir Eşya almak için MOZIB kodunu kullanın! (Türk Sunucusu 2) Uygarlığın o kibirli, güvenli parıltısı yerini sadece hırıltılara ve karanlık silüetlere bırakmış. Artık sabahları saatin alarmıyla değil, barikatın hemen ötesindeki aç bir gırtlağın sesiyle ya da metalin paslı feryadıyla uyanıyorsun. Gökyüzü belki mavi ama ruhun, o her an sırtında taşıdığın çantanın ağırlığı kadar ağır ve kurşuni. Sokaklarda gördüklerin artık komşuların, iş arkadaşların değil; ya kaçan bir avsın ya da ziyafet bekleyen bir avcı. Sen ise bu ikisinin arasında, harabelerin üzerinde süzülen sessiz bir gölgesin. Bir ofis masasında değil, terk edilmiş bir sığınağın beton zemininde ya da paslanmış bir otobüsün tavanındasın. Ama o eski yatağın soğukluğu, toprağın soğukluğundan farksız. Önünde bir harita var ama gideceğin yer bir güvenli bölge değil, bir kumar. Cebinde taşıdığın şey sadece bir mermi, bir konserve kutusu ya da bir bandaj değil; senin hayatın, bir başkasının ölümü veya bir grubun son umudu. Buna "yaşamak" demezler, buna "her nefeste ölüme meydan okumak" derler. Sana medeniyeti unuttururlar, hayatta kalma içgüdüsünün en vahşi halini kazırlar zihnine. İnsanları isimleriyle değil, potansiyel tehlikeleriyle tanırsın. Rüzgarın getirdiği bir kokunun, bir dal parçasının kırılışının ya da uzaktaki bir ışığın hayati tehlikesini ölçersin. Eskiden dert ettiğin faturalar, şimdi senin için ya bir ateş kaynağı ya da bir dikkat dağıtıcı. Gözlerine bakanlar bir insan görmezler, bir tehdidi ya da bir fırsatı görürler. Aynaya baktığında gördüğün yüz artık senin değil; o, emirleri uygulayan, duygularını bir köşeye itmiş bir hayatta kalma makinesi. Kimse sana "güven" vermez; çünkü bu dünyada güven, ilk ısırıkta parçalanan bir hayaldir. Herkes kendi yemeğinin, kendi kurtuluşunun peşindedir. Yürüdüğün o yollar artık özgürlüğe çıkmaz. Toprağın üzerinde sadece ayak izlerin değil, geride bıraktığın sevdiklerinin ve çiğnediğin ahlaki kuralların gölgesi vardır. Sen bir "kahraman" değilsin, sen sadece bu yeni dünyanın dişlileri arasında ezilmemek için o dişlileri kanla yağlayan bir parçasın. Sana hep şunu fısıldarlar: "Sen güçlüsün, sen hayatta kalmalısın." Ama kimse şunu söylemez: O hayatta kalma çabasının içinde rüzgara kapılıp giden tek şey, senin kendi insanlığındır. Bir daha asla gözlerini yumup huzurla uyuyamayacağın, bir el sıkışmanın sadece bir selam değil, bir ittifak ya da bir ihanet olabileceğini anladığın o ilk gün... İnsanlığından vazgeçişindir. Bazen o eski, tanıdık evlerin, o anı dolu mekanların önünden geçersin. İçeridekiler için hayat bitmiştir ama sen bilirsin ki, o yıkıntının harcında senin taşıdığın o acı dolu anıların kanı var. Sen o eski dünyanın hem dışındasın hem de tam kalbinde; bir hayalet gibi. Varlığın, bu yeni yeraltı dünyasının kirli defterlerine kazınmıştır ama içindeki boşluk bir uçurum kadardır. Çünkü sen bu hayatı seçmedin; sen, bu yeni düzenin devam etmesi için feda edilen bir tanıksın. Ve bir gün anlarsın: Bu bir zafer veya kurtuluş hikayesi değil. Bu, milyonlarca ölünün arasında, cebinde başkalarının anılarıyla yapayalnız hayatta kalmanın hikayesidir. Ve asıl trajedi; bir gün daha hayatta kalsan bile, aslında her seferinde kendi ruhundan bir parçayı geride bırakıp devam etmektir. #mozi #mozibility