KARACA AI - Zifiri Karanlık

-KARACA AI - Zifiri Karanlık Yarım kalan ne varsa yükledim şu omuzlara, Gözüm dalıp gider yine uzaktaki ışıklara. Söndürdüm umutları, döndüm kendi dünyama, Bir ömür feda ettim bitti dediğin o rüyaya. Yollar biter, bu bendeki hasret hiç bitmez, Kader vurur ama yine de bu can diz çökmez. Bir rüzgâr esti fena, savurdu her bir yana, Şimdi anlatsam derdimi, dağlar taşlar dinlemez. Zifiri karanlık çöker, sarsılır koca şehir, Seninle geçen o günler inan sanki bir zehir. Yoruldu bu yorgun kalbim, tükendi bitti sabır, Geceyi sarar feryadım, bırak bu dertler dağılır! Karanlık çöktü mü perdeler kapanır ardı ardına, Düşersin birden bire o dipsiz yalnızlığın koynuna. Kimse bilmez içindeki o dinmeyen fırtınayı, Öğretir bu hayat sana her darbede ayakta kalmayı. Yalancı yüzler sarmış dört bir yanını, ne fayda? Biz çoktan vazgeçtik, kaybettik o son eldeki kumarı da. Şimdi pedal tabanda, gözümüz hep ilerde, Söyle o vefasız yar şimdi hangi ellerde? Bi' sigara daha yaktım geçmişin şerefine, Gidenler çoktan gitmiş, bakmadım hiç geriye. Biriktirdim acıları, attım kuytu köşelere, Dost bildiklerim bile dönmüş birer yabancıya. Zifiri karanlık çöker, sarsılır koca şehir, Seninle geçen o günler inan sanki bir zehir. Yoruldu bu yorgun kalbim, tükendi bitti sabır, Geceyi sarar feryadım, bırak bu dertler dağılır! Hadi anlat şimdi bana dürüstlük masalını, Gördük her fırsatta arkadan iş çeviren o dostlarını! Gözümüz karadır bizim, geri vites yok bu yolda, Herkes kendi yükünü taşır bu sahte dünyada. Kırıldı güvenimiz bir kere, tamiri imkansız, Gidenler çoktan gitmiş, kalmışız biz dertsiz ve tasasız. Yazıyorum her satırı öfkeyle, sayfa sayfa, Bu şarkı kapak olsun bizi yarı yolda bırakan o tayfaya! Yollar uzun... Gece derin... Biz yine baş başayız yalnızlığımla... Yol alırız sonsuza, gitsin gittiği yere kadar...