فرامرز دعایی: فقط ۲۵ ساله بودم که انقلاب شد! همون سال «بیا مره یاری بده» را خوانده بودم!

فرامرز دعایی؛ هنرمندی که ترانه‌هایش بخشی از حافظه‌ی جمعی مردم گیلان شده‌اند. فرامرز دعایی قطعاً هنرمندی استثنایی و حتی نابغه است؛ هنرمندی که در فاصله‌ی حدود پانزده تا بیست‌وپنج‌سالگی‌اش، یعنی در سال‌های منتهی به انقلاب ۱۳۵۷، آثاری خلق کرد که بسیاری از آن‌ها در شمار آثار ماندگار موسیقی مردمی گیلان قرار گرفته‌اند؛ ترانه‌هایی که در حافظه‌ی جمعی مردم جای گرفته‌اند و بعضی از آن‌ها به‌نوعی به آثار فولکلوریک تبدیل شده‌اند. دعایی از سال‌های پایانی کودکی به نویسندگی، روزنامه‌نگاری، نمایشنامه‌نویسی و فعالیت‌های ادبی روی آورد. وقتی نخستین آهنگش را برای تنظیم به هنرمند بزرگی چون منوچهر ویسانلو سپرد، تنها چهارده یا پانزده سال داشت. شعر و آهنگ اکثریت قریب به اتفاق آثارش حاصل خلاقیت خود اوست و خیلی زود، تنظیم‌کنندگی آثارش را نیز بر عهده گرفت. ترانه‌های او اغلب شگفت‌انگیزند؛ نمونه‌هایی درخشان از آنچه در ادبیات و موسیقی «سهل و ممتنع» می‌نامیم: آثاری که در عین سادگی و روانی، از ظرافت و پیچیدگی هنری برخوردارند. گفت‌وگوی ما در رستورانی در نزدیکی خانه‌ی ایشان انجام شد؛ بنابراین اگر در بخش‌هایی از گفت‌وگو صدای محیط به گوش می‌رسد، دلیلش همین است. این گفت‌وگو حاوی نکات جذابی است که پیش از این کمتر درباره‌شان صحبت شده؛ از جمله ارتباطات، همکاری‌ها و مراودات فرامرز دعایی با استاد فریدون پوررضا. در خلال این گفت‌وگو، بار دیگر به یادمان می‌آید که وقتی انقلاب شد، فرامرز دعایی فقط بیست‌وپنج سال داشت. بخش نخست این گفت‌وگو را به نظر گران‌قدر شما می‌سپارم. در پایان، باید از دوست عزیزم، نیما تنابنده، فیلم‌ساز گرامی، تشکر کنم که به عشق اسطوره‌ی بزرگ هم‌دیارش، بی‌دریغ تصویربرداری این برنامه را با همکاری همایون حسنی عزیز بر عهده گرفت. #فرامرز_دعایی #آرش_نصیری #هزارصدا #گیلان