وفادار: من «مرا ببوس» را خواندم، گلنراقی نوشت و رفت!

بانو پوران وفادار هنرمندی ست، یادگار خانواده ای فرهنگی و هنرمند. پدر بزرگش میرزا محمدخان، ناظم و مدیر کتابخانه ی کالج، پدر حمیدخان وفادار، نوازنده و عضو اصلی گروه برادران وفادار، مادر، بانو پرخیده، خواننده و از اولین بازیگران تئاتر و عمو، استاد مجید وفادار،از بهترین آهنگسازان تاریخ موسیقی ایران، با دهها یادگار ماندگار. خود پوران وفادار هم خواننده ی رادیو بود و البته زود و در جوانی، به علت هایی که در همین مصاحبه بیان می شود ، خوانندگی حرفه ای را رها کرد اما همواره در کنار هنر ماند. اما مهم ترین کار بانو پوران در دهه های بعد و سالهای بعد از انقلاب بود، وقتی که کمر همت بسته تا نام بزرگ خانواده ی خود، به ویژه استاد مجید وفادار را از بی‌وفایی روزگار و برخی عمدها برای نادیده گرفتن ، احیا کند و کرد. گفتگو با پوران وفادار هم درباره ی ایشان است و هم درباره ی خانواده، مخصوصا که او، از اولین خوانندگان ترانه ی مگاهیت «مرا ببوس» است. او مهم ترین کسی ست که می تواند پشت پرده ی این ترانه را برای ثبت در تاریخ افشا کند. با او در این باره حرف زدیم و همچنین درباره ی بسیاری دیگر از آثار ماندگار سلطان مجید وفادار. معلوم بود که صحبت مان گل می اندازد و طولانی می شود. امروز اولین قسمت این مصاحبه تقدیم شما. برای مشاهده ادامه این گفتگو و گفتگو های دیگر کانال مارا دنبال کنید صفحه اینستگرام هزارصدا:   / 1000seda.ir   کانال تلگرام هزارصدا: https://www.telegram.me/hezarseda