เด็กวัดเล่าผี ep.123 | ศาลาข้างทางในตอนเช้ามืด จ.หนองบัวลำภู

เสียงกระซิบแหบพร่าข้างหูพร้อมลมหายใจเย็นเฉียบที่เป่ารดต้นคอ ทำให้เส้นขนทั่วร่างของคุณเบียลุกชันไปพร้อมกัน เขาสะดุ้งสุดตัว หมุนคว่ำตัวกลับหลังหันขวับไปมองทันทีด้วยความตื่นตระหนก ดวงตาเบิกโพลงจ้องเขม็งไปยังมุมมืดหลังม่านห้องน้ำ ทว่าสิ่งแรกที่ปะทะเข้ากับโสตประสาทกลับไม่ใช่เสียงฝีเท้าหรือเสียงหัวเราะเยาะเย้ย แต่เป็นความว่างเปล่าและความเงียบงันที่น่าอึดอัด ​ห้องน้ำโล่งเตียน ไม่มีเงาร่างหรือรอยมือประหลาดใดๆ ซ่อนอยู่ นอกจากตัวเขาที่ยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่หน้าอ่างล้างหน้าเพียงลำพัง ​คุณเบียยืนตัวสั่นเทา มือข้างหนึ่งยกขึ้นแตะลำคอของตนเองสัมผัสผิวหนังบริเวณที่เคยรู้สึกเหมือนถูกมือเย็นเฉียบกุมไว้ ความเย็นยะเยือกจางหายไปแล้ว เหลือเพียงผิวหนังที่แห้งผากและรอยแดงจางๆ ที่ทำให้รู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ไม่ใช่แค่ความฝันหรืออาการประสาทหลอน แต่มันคือเรื่องจริงที่ตามรังควานเข้ามาถึงในบ้าน ​เขาพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกสติกลับคืนมา รีบกวักน้ำขึ้นล้างหน้าล้างตาแล้วเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องน้ำ ปิดประตูลงกลอนแน่นหนาก่อนจะเดินตรงดิ่งไปที่ห้องพระเพื่อกราบไหว้สิ่งศักดิ์สิทธิ์และพระพุทธรูปประจำบ้าน ขอพรให้คุ้มครองจากภัยอันตรายที่มองไม่เห็น ​ทว่า ยิ่งเข้าใกล้ห้องพระ กลิ่นอับชื้นของดินและกลิ่นธูปเผาไหม้ที่ฉุนกุนจนแสบจมูกก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ทั้งที่ในบ้านไม่มีใครจุดธูปหรือเทียนทิ้งไว้เลยแม้แต่นดอกเดียว เมื่อผลักประตูห้องพระเปิดออก ภาพตรงหน้าก็ทำเอาเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น #ผี#เล่าผี#เรื่องผี#เด็กวัด# ศาลาข้างทางในตอนเช้ามืด จ.หนองบัวลำภู