ชนะฟ้า

ตอนยังเด็ก เขาเคยนั่งมองฟ้า เอาปลายดินสอขีดเขียนความฝัน เชื่อว่าถ้าใจไม่ยอมแพ้สักวัน โลกทั้งใบคงเปลี่ยนตามเรา เขาไม่กลัวคำว่าเป็นไปไม่ได้ ไม่เข้าใจว่าความกลัวมีราคา เห็นคนแพ้ก็คิดเพียงว่า เพราะเขาไม่กล้าพอจะเดินต่อ หลายปีผ่าน เขาเริ่มเข้าใจ ว่าบางเรื่องไม่ได้จบด้วยเหตุผล บางคนต้องยอมก้มหัวให้บางคน เพียงเพื่อให้พรุ่งนี้ยังมีข้าวกิน เขาเห็นเพื่อนค่อยๆ เปลี่ยนไป เห็นคนรักความฝันต้องทิ้งมัน เห็นความจริงเดินสวนความเชื่อทุกวัน และเห็นตัวเองเริ่มเงียบลง จากคำถามว่า “ทำไมต้องเป็นแบบนี้” กลายเป็นคำว่า “ช่างมันเถอะ” ไม่ใช่เพราะไม่เห็น แต่เห็นจนไม่อยากพูดอะไร เคยคิดว่าคนย่อมชนะฟ้า แค่ไม่ก้มหน้าให้ชะตา แต่เมื่อโตจนมองเห็นโลกเต็มตา บางครั้งแค่ยืนอยู่ก็ยากแล้ว ไม่ได้เกลียดชีวิต ไม่ได้คิดว่าทุกอย่างไร้ความหมาย แค่ความเหนื่อยที่สะสมมานาน มันมากเกินกว่าจะเริ่มใหม่ วันหนึ่งเขาเดินผ่านโรงเรียนเก่า เห็นเด็กคนหนึ่งวิ่งกลับบ้าน เสียงหัวเราะยังดังเหมือนวันวาน เหมือนโลกยังไม่เคยทำร้ายใคร เขายืนมองอยู่ตรงนั้นเงียบๆ นึกถึงวันที่เคยเป็นอย่างนั้น ก่อนเดินต่อไปพบกับเรื่องราว ที่พรากความฝันไปทีละวัน ถ้าย้อนกลับไปได้ในวันนั้น เขาจะยังเลือกเดินเส้นทางเดิมไหม คงไม่รู้คำตอบเหมือนกัน เพราะชีวิตไม่เคยถามก่อนพาเราไป บางคนไม่ได้แพ้เพราะขลาดกลัว บางคนไม่ได้หยุดเพราะหมดศรัทธา บางครั้งคนเราก็แค่แบกมา จนไม่เหลือมือไว้ถือความฝัน เคยคิดว่าคนย่อมชนะฟ้า วันนี้ไม่รู้ว่าฟ้ายังอยู่ตรงไหน ฉันไม่ได้ปลงกับชีวิต แค่เหนื่อยเกินกว่าจะฝืนมันต่อไป ถ้าพรุ่งนี้ยังมีแสงเข้ามา ฉันก็คงลุกขึ้นเดินเหมือนทุกครั้ง เพียงแต่เด็กคนนั้นในวันวาน คงไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม เขายังมองฟ้าในบางคืน แต่ไม่ได้ขออะไรอีกแล้ว เพียงยืนอยู่เงียบๆ แล้วปล่อยให้โลกหมุนผ่านไป