حواست باشه بقیه بهت احساس گناه ندن که باعث عذاب وجدانت بشه

گاهی آدم‌ها ناراحتی، عذاب وجدان و احساس گناه خودشون رو به ما منتقل می‌کنن؛ طوری که ما فکر می‌کنیم مسئول حال بد اون‌ها هستیم. یکی ناراحته و میگه: «تو باعث شدی من این‌طوری بشم.» یکی از انتخابت خوشش نمیاد و کاری می‌کنه احساس گناه کنی. یکی مرزت رو قبول نمی‌کنه و وقتی «نه» می‌گی، با ناراحتی و قهر کاری می‌کنه که خودت رو آدم بدی بدونی. اما یک نکته مهم رو یادت باشه: احساسات دیگران، لزوماً مسئولیت تو نیست. اگر کاری رو آگاهانه، با نیت درست و بدون آسیب زدن به کسی انجام دادی، ناراحتی دیگران به‌تنهایی دلیل نمی‌شه که تو مقصر باشی. قرار نیست برای اینکه دیگران احساس خوبی داشته باشن، همیشه خودت رو قربانی کنی. قرار نیست هر بار کسی ناراحت شد، تو خودت رو سرزنش کنی. قرار نیست برای آرام کردن وجدان دیگران، آرامش خودت رو از بین ببری. یاد بگیر بین مسئولیت خودت و احساسات دیگران مرز بذاری. می‌تونی همدلی کنی، بدون اینکه احساس گناه اون‌ها رو مال خودت کنی. می‌تونی بگی: «می‌فهمم ناراحتی، اما مسئول احساسات تو نیستم.» این یعنی بی‌رحم شدن نیست؛ یعنی یاد گرفتی هر چیزی که دیگران روی دوشت می‌ذارن، با خودت حمل نکنی. حواست باشه؛ بعضی وقت‌ها چیزی که فکر می‌کنی عذاب وجدان خودته، در واقع احساس گناهیه که شخص دیگه‌ای بهت منتقل کرده.