Հերոսների նկարները ջնջում են, 44-օրյաի զոհերին էլ այսօր չեն հիշատակում․ սա՞ է պետության մոտեցումը

Հերոսների նկարները ջնջում են, 44-օրյաի զոհերին էլ այսօր չեն հիշատակում․ սա՞ է պետության մոտեցումը Վեց տարի առաջ այս օրը սկսվեց 44-օրյա պատերազմը։ Հազարավոր մարդիկ գնացին հայրենիքը պաշտպանելու, հազարավոր ընտանիքներ կորցրին իրենց զավակներին, ամուսիններին ու հայրերին։ Մարդիկ հայրենիքին տվեցին իրենց ունեցած ամենաթանկը՝ կյանքը։ Բայց այսօր Հայաստանի պետական կառույցների մակարդակով այդ օրվա մասին գրեթե ոչինչ չի ասվում։ Չկա հստակ ձևավորված հիշատակի օր, չկա պետական մակարդակով այն վերաբերմունքը, որը պետք է ունենա պետությունն իր համար կռված ու զոհված մարդկանց նկատմամբ։ Այս վերաբերմունքը միայն անցյալի մասին չէ։ Սա ուղերձ է նաև ապագա զինվորին։ Եթե պետությունը չի պատմում իր հերոսների պատմությունները, չի պահպանում նրանց հիշատակը և չի ձևավորում հարգանքի մշակույթ նրանց ու նրանց ընտանիքների նկատմամբ, ապա ի՞նչ արժեքներով պետք է մեծանա հաջորդ սերունդը և ինչո՞ւ պետք է վաղը մարդը պատրաստ լինի պաշտպանել այդ պետությունը։ Մենք պարտավոր ենք հիշել մեր զոհվածներին, պատմել նրանց հերոսական ճանապարհի մասին և պետական մակարդակով արժևորել նրանց զոհողությունը։ Դա միայն հիշողության հարց չէ։ Դա պետականության հարց է։ Փառք մեր հերոսներին և նահատակներին։ Խոնարհում բոլոր այն ընտանիքներին, որոնք իրենց ամենաթանկն են տվել հայրենիքին։