SON PERON 🚉 / FATİH CAN IRMAK

[Verse 1] Bir adam bekliyor garın köşesinde, Gözleri kapıda, elleri cebinde. Her gelen trende seni arıyor, Her giden trenle biraz daha susuyor. Saatler ilerliyor, gece yaklaşıyor, İçimdeki umut sessizce azalıyor. Belki birazdan çıkarsın karşıma, Belki de hiç gelmeyeceksin yanıma. [Nakarat] Trenler geldi, trenler gitti, Sen gelmedin, içim bitti. Bir umut vardı gözlerimde, O da söndü beklerken sessizce. Saatler geçti, gece oldu, Benim bekleyişim sana kaldı. [Verse 2] İnsanlar indi, insanlar bindi, Bir tek sen yoktun gelenlerin içinde. Her kapı açıldığında sana baktım, Her seferinde biraz daha yıkıldım. Belki bir sözün yeterdi dönmeye, Belki bir adımın yeterdi gelmeye. Ama sessizlik kaldı elimde, Koca bir boşluk büyüdü içimde. [Nakarat] Trenler geldi, trenler gitti, Sen gelmedin, içim bitti. Bir umut vardı gözlerimde, O da söndü beklerken sessizce. Saatler geçti, gece oldu, Benim bekleyişim sana kaldı. [Final Nakarat] Son tren geldi, herkes indi, Gözlerim yine seni seçti. Bir kez daha boş kaldı kapı, Bir kez daha sustu kalbim. Sen gelmedin… Ben beklemekten yoruldum. Seni değil artık, Kendimi kaybettiğimi anladım. [Final] Trenler geldi, trenler gitti, Sen gelmedin… Ben de artık beklemedim.