KAL DİYEMEDİM / FATİH CAN IRMAK

(verse 1) Gözlerine baktım, sustu bütün cümleler İçimde sana dair binlerce kelime var Bir adım yaklaşsam, belki her şey değişir Ama korkuyorum, ya gözlerin beni istemezse? Sen uzakta bir şehir, ben burada bir yarım Aramızda yollar var, bir de söyleyemediklerim Gitmen gerektiğini biliyorum, engel olamam Ama gitme desem bile, kal diyemem sana (Nakarat) Seni seviyorum diyemedim, gözlerine bakarken İçimde büyüttüm seni, her geçen gün saklarken Belki sen de bilmiyorsun, sana nasıl bağlandığımı Sen giderken ben sustum, kaybettim söyleme şansımı Bir gün dönüp sorarsan “Neden hiç söylemedin?” diye Cevabı çok basit aslında, korktum gözlerinden Ya istemezsen beni, ya uzaklaşırsan diye Ben seni kaybetmemek için, hiç sahip olamadım (Verse 2) Valizlerin hazırdı, zaman bize düşmandı Sen giderken yüzümde bir gülümseme vardı “Güle güle” dedim sana, içimden “kal” derken Son kez baktım gözlerine, sen fark etmeden Belki başka bir yerde, başka bir zamanda Söylerdim sana içimde sakladıklarımı Belki sen de severdin, belki de susardın Ama bunu hiçbir zaman öğrenemeyeceğim artık (Nakarat) Seni seviyorum diyemedim, gözlerine bakarken İçimde büyüttüm seni, her geçen gün saklarken Belki sen de bilmiyorsun, sana nasıl bağlandığımı Sen giderken ben sustum, kaybettim söyleme şansımı Bir gün dönüp sorarsan “Neden hiç söylemedin?” diye Cevabı çok basit aslında, korktum gözlerinden Ya istemezsen beni, ya uzaklaşırsan diye Ben seni kaybetmemek için, hiç sahip olamadım (Outro) Şimdi sen başka bir şehirde, ben aynı yerdeyim Sana söyleyemediğim o cümleyi hâlâ içimde taşıyorum Belki bir gün karşılaşırsak yine gözlerine bakarım Ama bu kez de… Seni seviyorum demeye cesaretim olur mu, bilmiyorum.