Bir Anda | Şiir | Ali Fırat ÇALIŞGAN

Bir anda oldu her şey. Gökyüzü karardı,bir anda. Gözleri bakmaz oldu artık eskisi gibi o yağmura. Yüreği duymaz oldu bilindik acıları. Zaten, bir anda oldu her şey. Nasıl da kalakaldı o kara yazgıyla. Bir anda oldu her şey. Bir anda. Sevmek dedi; lekeymiş insanın ruhunda. “ İnsanın Ruhu ” derdi annem. İnsanın ruhu huzurlu olmalı. Peki ya annemin ruhu? Annem de sevebilmiş miydi istediği şeyleri? Hayır! Annem inanmaktan yaratılmıştı sanki, Her söylenene inanmak. Herkese iman edemezsin anne! Demek geliyor bazen içimden, demiyorum tabi. Üstelik ben hiçbir şeye noksansız iman edemezken. İnanç bıçakları saplanıyor etime anne! İsimleri inanmak ve alışmak olan putlarınıza da iman etmeyeceğim Bu benim yazgımmış demeyeceğim; demek geliyor bazen içimden. Demiyorum tabi. Dedim ya bir anda oldu her şey. Bir anda yitirdik taze gülüşlerimizi. Borsaların ve tüm finansal kaygılarınızın canı cehenneme! Bize bir peygamber daha gerek. Hem de tam üstümüze. Hoş! Öncekileri çok anlayabilmişiz gibi... Bize öldükten sonra bir ömür daha gerek , zira bu ömrümüzü tükettik umut ederek. Ali Fırat ÇALIŞGAN