Ina Hope -Czarny Kruk

[INTRO – powolny, samotny werbel wojskowy. Po kilku uderzeniach wchodzą przejmujące skrzypce] [ZWROTKA 1 – delikatny kobiecy głos, fortepian i skrzypce] Nikt nie powiedział, że to ostatni raz, że zwykłe „do jutra” zatrzyma czas. Zostały rozmowy, niedokończony dzień, i tyle miejsc, gdzie wciąż szukamy Cię. Ktoś jeszcze sięga po telefon, jakby za chwilę miał usłyszeć głos. A potem wraca ta jedna myśl, że nie odpowiesz już nigdy nam. [PRZEDREFREN – skrzypce powoli narastają] Gdyby nam dano choć jedną chwilę, by zatrzymać Cię u naszych drzwi… Nie prosilibyśmy o wieczność, tylko o jeszcze jeden dzień. [REFREN – mocne bębny, piękna, przejmująca melodia] Czarny Kruku, nie odlatuj, jeszcze tyle miało być! Tyle słów nam pozostało, tyle dni, by razem żyć! Czarny Kruku, czy nas słyszysz? Czy dosięgnie Ciebie głos? My tu mamy całe życie, żeby tęsknić za Tobą wciąż. [ZWROTKA 2 – spokojniej, samotne skrzypce i fortepian] Kiedyś przyjdzie pierwsze święto, kiedy zabraknie Twoich słów. Ktoś się uśmiechnie przez wspomnienie, a potem łzy popłyną znów. Bo świat nie stanął, choć powinien, wciąż ktoś się śmieje, pada deszcz. A my uczymy się od nowa, jak żyć, gdy nie ma obok Cię. [BRIDGE – instrumenty cichną, słychać tylko kobiecy głos] Nie boli tylko to, że odszedłeś… Boli wszystko, co miało być. Wszystkie jutra, których zabrakło. I to, że trzeba dalej żyć. [Pojedynczy werbel. Krótka cisza] [OSTATNI REFREN – mocniejszy wokal, pełne emocji skrzypce i głębokie bębny] Czarny Kruku, nie odlatuj, jeszcze tyle miało być! Tyle słów nam pozostało, tyle dni, by razem żyć! Czarny Kruku, leć już spokojnie, tam, gdzie nie dosięga ból. Jeśli spotkasz tych, co odeszli, powiedz, że kochamy ich wciąż. [INSTRUMENTAL – skrzypce powoli milkną, zostaje odległy wojskowy werbel] [OUTRO – SPOKEN WORD – niski, dojrzały męski głos, wyraźnie mówiony, nie śpiewany] „Żołnierzu… Możesz już zejść ze swojej warty. Twoja służba dobiegła końca. Nie musisz już być silny. Spocznij… My przejmiemy wartę.” [3 sekundy całkowitej ciszy] [TRZY UROCZYSTE SALWY HONOROWE – odległe, wyraźne, z naturalnym pogłosem] [Powracają samotne, płaczące skrzypce] [KOBIECY SZEPT] „Czarny Kruku… Do zobaczenia.” [CISZA]