Το μονοπάτι

Στίχοι: Nikiforos Larisis Παραγωγή: Μίλτος Σταμπουλίδης Άλμπουμ: ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ Κατηφορίζω στο μονοπάτι περπατώ τη λεν ζωή τη συναντώ που θα με βγάλει αναρωτιέμαι πάλι πίσω γυρίζω στις βόλτες πού ‘κανα παλιά και τη ρωτάω ευγενικά ποια της αρέσει αν είναι άνετη η θέση σαν όλοι ψάχνουν να τη βρούν γι’ αυτήν ποτέ τους δε μιλούν κι όσοι την κρύβουν πόρτες παράθυρα ανοίγουν να ξεγελάσουνε το φως να μην το πιάσει πανικός και πάλι αστράψει για να τυφλώσει και ν’ αλλάξει ‘κείνους τα μάτια που χρωστούν και δίχως πόδια περπατούν μετράνε αστέρια κ’ είναι δεμένα τους τα χέρια για να τα πιάσουν προσπαθούν μιλάν πολύ μα δεν ακούν κ’ εγώ τους γράφω μια ιστορία πλάθω να θυμηθούνε την αρχή πως ξεκινήσαν και με τι με αγνοούνε λες και τα δώρα πού ‘χω φέρει δεν αρκούνε δε μ’ αγαπούνε δε δίνουν κάτι περισσότερα ζητούνε κι αυτό το μονοπάτι μου το γεμίσαν όλο λάσπη κι αυτό το μονοπάτι μου το φορτώσανε στην πλάτη. Κ’ εγώ τους χάρισα ψυχή σώμα και όνειρα μαζί ευχές τραγούδια παιδικά χορούς λουλούδια και γλυκά για να χαρούνε τη γιορτή σαν είναι ακόμα ζωντανοί να καταλάβουν τις φωνές πριν κλείσω ασύρματους για δες έρχεται σήμα ή τρελός άγριος και πάλι ο καιρός η εκπομπή μου στα εφέμ από τον κήπο της Εδέμ. Κατηφορίζω το μονοπάτι ακολουθώ με τη ζωή συνοδηγό και ξαναρχίζω τους εφιάλτες κυνηγώ εχθρούς που φέραν τον καημό πια τους μετράω έχω στεγνώσει και διψάω να πιω νεράκι τ’ όνομά τους πια ξεχνάω είναι πολλοί και με χτυπούν από το αίμα μου όλοι ζουν κι από τα πάθη ποιος είμ’ ακόμα να τους πω δεν έχουν μάθει δεν κάνουν λάθη τα τυπικά τους τα κρατούν μα πάλι εύκολα ξεχνούν δε λογαριάζουν από μπροστά μου σα περνούνε με χλευάζουν και τι συνέβη όσοι ρωτούν μικρά παιδιά τους απαντούν με τις κιθάρες δίχως τερτίπια και φαμφάρες παίζουν στην άκρη ενός γιαλού παραμυθάκια από αλλού με δράκους μάγισσες φωτιές γι’ αυτούς που πρόδωσαν το χτες για λύκους δάση και νεράϊδες για χιονισμένους Μάηδες για ‘κείνους που ταλαιπωρούν όσους αντέχουν και μπορούν τον κόσμο μας ν’ αλλάξουν τις μηχανές του να πειράξουν να φύγουν γρήγορα μπροστά γι’ αυτό με χόρτασαν καρφιά πάτησαν φρένο στο καλό γιατί τους είπα τ’ είν’ αυτό κι αντί ν’ ακούσω ευχαριστώ χολή με πότισαν για δυό κι αυτό το μονοπάτι μου το γεμίσαν όλο απάτη κι αυτό το μονοπάτι μου το φορτώσανε στην πλάτη. Κ’ εγώ τους χάρισα ψυχή σώμα και όνειρα μαζί ευχές τραγούδια παιδικά χορούς λουλούδια και γλυκά για να χαρούνε τη γιορτή σαν είναι ακόμα ζωντανοί να καταλάβουν τις φωνές πριν κλείσω ασύρματους για δες έρχεται σήμα ή τρελός άγριος και πάλι ο καιρός η εκπομπή μου στα εφέμ από τον κήπο της Εδέμ.