Wciąż czekam

Album "Płoniemy" prowadzi słuchacza przez pełną emocji opowieść, w której rock, pop i elementy rocka progresywnego tworzą jedną, spójną muzyczną podróż. Każdy utwór jest kolejnym rozdziałem tej historii, a wszystkie razem układają się w chronologiczną całość. To opowieść o pierwszym spotkaniu, rodzącym się uczuciu i miłości, która z czasem staje się głęboka, namiętna i pełna płomiennych emocji. Jednak każda relacja przechodzi próby – pojawiają się nieporozumienia, oddalanie się od siebie i powolny rozpad tego, co jeszcze niedawno wydawało się niezniszczalne. Album nie kończy się jednak na rozstaniu. Jest historią dojrzewania, wyciągania wniosków i odnajdywania wewnętrznej siły. Pokazuje, że przeszłość nie powinna być ciężarem ani źródłem niekończącego się bólu. Nawet zakończona miłość pozostawia po sobie piękne wspomnienia, cenne doświadczenia i wdzięczność za chwile, które miały swoje znaczenie. To muzyczna opowieść o odwadze, by zamknąć jeden rozdział i z nadzieją otworzyć następny. O przekonaniu, że każde doświadczenie prowadzi nas do czegoś lepszego, a po najciemniejszej nocy zawsze przychodzi świt. Przyszłość nie jest końcem marzeń – jest miejscem, w którym czeka nowe szczęście, nowe spotkania i światło wskazujące drogę ku kolejnym pięknym chwilom. [Zwrotka 1] Każdego ranka budzę się i odruchowo sięgam po Ciebie, Choć miejsce obok jest puste od wielu długich miesięcy. Twoja poduszka wciąż przechowuje delikatny ślad Twojego zapachu, A ja wdycham go jak ostatni kawałek Ciebie, który mi został. Chodzę ulicami, na których kiedyś szliśmy razem, I słyszę Twój śmiech w szumie mijających samochodów. Każdy zakręt przypomina mi Twoje dłonie splecione z moimi, Każdy deszcz – Twoje usta na moich wargach w ciepłą letnią noc. [Refren] Wciąż czekam, choć wiem, że nie wrócisz, Wciąż kocham, choć miłość boli najmocniej. Wciąż noszę Cię w sobie jak najcenniejszy skarb, Który jednocześnie leczy i rani najgłębiej. [Zwrotka 2] Czasem piszę do Ciebie wiadomości, których nigdy nie wysyłam, Bo boję się, że cisza po drugiej stronie będzie moim końcem. W nocy rozmawiam z Tobą w myślach jak z najdroższą osobą, Jakbyś wciąż była przy mnie – ciepła, bliska, prawdziwa. Pamiętam każdy Twój gest, każdy Twój cichy uśmiech, Każde spojrzenie, w którym milczenie stawało się wyznaniem. Teraz te wspomnienia są moim jedynym towarzystwem, I najpiękniejszym, najboleśniejszym skarbem, jaki mam. [Refren] Wciąż czekam, choć wiem, że nie wrócisz, Wciąż kocham, choć miłość boli najmocniej. Wciąż noszę Cię w sobie jak najcenniejszy skarb, Który jednocześnie leczy i rani najgłębiej. [Bridge] Może kiedyś przestanę patrzeć w stronę drzwi, Może kiedyś obudzę się bez Twojego imienia na ustach. [Final Refren – bardzo wzruszająco] Wciąż czekam… choć wiem, że to już koniec, Wciąż kocham… choć miłość stała się najpiękniejszym bólem. Wciąż noszę Cię w sobie… jak najdroższą ranę, Której nie chcę się pozbyć… bo jest moja.