Gölge Ve Işık

Bir haritanın en sessiz köşesindeyim, Ne geride kalan bir iz var, ne de telaşlı bir adım. Yıllardır aradığım o kayıp cevabın Aslında bir soru olmadığını geç anladım. Taş kayaların arasından sızan bir su gibi, Kendi yolunu bulurmuş meğer her kırgınlık. Sırtımda taşıdığım o ağır yükler Gecenin koynunda dönüştü hafif bir anlığa. Zaman, parmaklarımın arasından kayan kum... Sustuğum her cümle, içimde bir uçurum. Ama düşmekten korkmuyorum artık eskisi gibi, Çünkü dipte başladı benim en derin huzurum. Ben hem gölgeyim bu gece, hem de sığınacak ışık, Kendi yaralarıyla barışmış, kendiyle sarmaşık. Varsın teker teker sönsün şehrin fenerleri, Karanlık, sadece yıldızların belirginleştiği bir anmış meğer. Geçip gitti fırtına, bitti o uzun sancı, İçimdeki evde artık ben kendime bir yabancı değilim. Unutmak istemiyorum çekilen acıları, Onlar çizdi yüzümdeki bu duru çizgileri. Her yangın bir parça kül bırakır geride, Ve o küllerden doğar yeni günün ilk izleri. Avuçlarımı açtım gökyüzünün sessizliğine, Ne bir alacağım kaldı kimseden, ne bir borcum kadere. Ben hem gölgeyim bu gece, hem de sığınacak ışık, Kendi yaralarıyla barışmış, kendiyle sarmaşık. Varsın teker teker sönsün şehrin fenerleri, Karanlık, sadece yıldızların belirginleştiği bir anmış meğer. Geçip gitti fırtına, bitti o uzun sancı, İçimdeki evde artık ben kendime bir yabancı değilim. İnsan en çok kendine geç kalırmış meğer, Başkasının izinde kendi yolunu ararken... Şimdi durdum, dinledim kalbimin atışını; En güzel melodiymiş, her şey susarken. Gölge çekiliyor yavaşça... Gün ağarırken pencerede, Ben buradayım, Kendi ışığımda.