ΜΗΝ ΤΟ ΜΑΘΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ: ΙΔΙΩΤΙΚΟΤΗΤΑ Ή ΝΤΡΟΠΗ; | ΣΤΟΥΝΤΙΟ 4 | ΕΡΤ | 3.11.2026

«Κρύβε λόγια!» «Μην ανοίγεσαι!» «Αν το μάθει ο κόσμος; Τι θα πει για σένα;» Μεγαλώσαμε ακούγοντας τέτοιες φράσεις. Άλλοτε σαν προειδοποιήσεις, άλλοτε σαν συμβουλές προστασίας. Σχεδόν πάντα από ανθρώπους που ήθελαν το καλό μας. Και σιγά σιγά μάθαμε να ξεχωρίζουμε ποιες ιστορίες της ζωής μας αξίζουν να ειπωθούν και ποιες είναι προτιμότερο να μείνουν κεκλεισμένων των θυρών. Οι επιτυχίες είχαν θέση στο σαλόνι. Οι αποτυχίες στην ντουλάπα. Οι χαρές είχαν ανακοινώσεις και προσκλητήρια. Οι δυσκολίες είχαν ψιθύρους, υπεκφυγές και μισόλογα. Ένας χωρισμός γινόταν «περνάμε μια φάση». Μια οικονομική δυσκολία γινόταν «έχουμε άλλες προτεραιότητες». Μια μαθησιακή διαφοροποίηση γινόταν «δεν προσπαθεί αρκετά». Και κάπως έτσι αρχίσαμε να αφηγούμαστε τη ζωή μας με παραλείψεις. Όχι απαραίτητα επειδή θέλαμε να εξαπατήσουμε τους άλλους. Αλλά επειδή φοβόμασταν ότι η αλήθεια θα άλλαζε τον τρόπο που μας βλέπουν. Κι όμως, η αρρώστια δεν είναι ελάττωμα. Ο χωρισμός δεν είναι αποτυχία. Η ανάγκη για βοήθεια δεν είναι αδυναμία. Αλλά όταν μεγαλώνεις πιστεύοντας ότι ορισμένα πράγματα «δεν λέγονται», κάποια στιγμή παύεις απλώς να τα αναφέρεις. Αρχίζεις να πιστεύεις ότι είναι πράγματα για τα οποία πρέπει να ντρέπεσαι. Και ίσως εδώ βρίσκεται η πιο λεπτή διαφορά ανάμεσα στην ιδιωτικότητα και τη ντροπή. Δεν είναι το πόσα αποκαλύπτεις. Είναι το πόση ελευθερία έχεις να αποφασίσεις. Μπορείς να μη μιλήσεις για κάτι επειδή δεν το επιθυμείς. Επειδή δεν είσαι έτοιμος. Επειδή δεν αφορά κανέναν άλλον. Αλλά μπορεί και να θέλεις απεγνωσμένα να μιλήσεις και να μη βρίσκεις το θάρρος, επειδή φαντάζεσαι ήδη τα βλέμματα, τα σχόλια, τις ερμηνείες. Και τότε η σιωπή παύει να είναι επιλογή. Γίνεται όρος κοινωνικής αποδοχής. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι γιατί δεν τα βγάζουμε όλα στη φόρα. Είναι γιατί πιστέψαμε ότι κάποια κομμάτια της ζωής μας πρέπει να ζουν στο σκοτάδι; #δανάηδεληγεώργη #ψυχοπαιδαγωγός #μηντομάθειοκόσμος