PYETJE-PËRGJIGJE DEVOCIONET – SAKRAMENTET – BESËTYTËNITË – TRUPORET, FIGURAT – RRUZARJA

Në këtë emision të rubrikës “Pyetje–Përgjigje” trajtohet tema e rëndësishme e rendit të drejtë në jetën shpirtërore, duke ndriçuar marrëdhënien ndërmjet sakramenteve, devocioneve dhe praktikave të besimit popullor. Reflektohet se në qendër të jetës së krishterë qëndron Jezu Krishti, i cili vepron në mënyrë të veçantë nëpërmjet sakramenteve, që janë burimi dhe kulmi i jetës së Kishës. Shpjegohet se devocionet, si rruzarja, përshpirtëritë ndaj shenjtërve apo pelegrinazhet, janë mjete të vlefshme që e ndihmojnë besimtarin të afrohet më shumë me Hyjin, por nuk e zëvendësojnë jetën sakramentale. Sqarohet se në disa raste vërehet një prirje për t’u mbështetur më shumë në devocione sesa në sakramente, gjë që lidhet me mungesën e formimit, përvojat emocionale apo shmangien e kthimit të brendshëm. Theksohet nevoja që këto praktika të vendosen në rendin e duhur, duke u orientuar gjithmonë drejt Krishtit dhe Kishës. Në emision ndalet vëmendja edhe te rreziku i besëtytnisë, kur lutjet apo praktikat fetare përdoren në mënyrë mekanike ose të mbështetura në frikë, duke humbur kuptimin e tyre si marrëdhënie e gjallë me Hyjin. Jepet dallimi ndërmjet devocionit të shëndoshë dhe praktikave që nuk janë në përputhje me mësimin e Kishës. Gjithashtu trajtohet çështja e figurave dhe truporeve, duke u sqaruar se ato janë ndihmë për përqendrim dhe përkushtim, por nuk janë të domosdoshme për lutje dhe nuk kanë fuqi në vetvete. Nderimi i tyre drejtohet gjithmonë te personi që ato paraqesin, ndërsa adhurimi i takon vetëm Hyjit. Në fund, theksohet rëndësia e rruzares, sidomos gjatë muajit maj, si një lutje e thjeshtë dhe e thellë që ndihmon në meditimin e jetës së Krishtit. Nënvizohet se ajo duhet të jetohet me kuptim dhe jo si detyrim, duke filluar me hapa të vegjël dhe në një frymë familjare. Në përfundim, mësohet se devocionet ndezin zemrën, ndërsa sakramentet e ushqejnë shpirtin, dhe se një jetë e shëndoshë shpirtërore ndërtohet mbi këtë harmoni, me Krishtin në qendër dhe Kishën si udhërrëfyese.