Pencere Kenarında

Soğuk bir çay bardağı elimde, Sokaktan geçen son otobüsün sesi... Işıklar sönüyor tek tek evlerde, Şehrin üstünde gecenin nefesi. Yine aklıma takıldı eski sayfalar, Cevabını bilmediğim o sorular... Zaman bir su gibi akıp giderken, Geriye sadece bu sessizlik kalır. Gece yarısı, saat üçü vururken, Herkes uykuda, şehir uyurken, İçimde tatlı bir huzur başlar, Yalnızlık artık canımı yakmaz... Pencere kenarında, bir başıma, İzliyorum bu kırık dökük dünyayı. Hüzün de bizim, sevinç de bize, Kabul ettim artık bu masalı. Geçip giden günlere el salladım, Ben bu gece kendimi buldum, anladım... Yağmur kokusu doluyor içeri, Perde hafifçe dalgalanır rüzgârda. Ne bir acelem var ne bir telaşım, Sadece duruyorum bu anda. Kırılan düşlerin tozunu sildim, Yorulmuşum meğer, yeni fark ettim. Pencere kenarında, bir başıma, İzliyorum bu kırık dökük dünyayı. Hüzün de bizim, sevinç de bize, Kabul ettim artık bu masalı. Geçip giden günlere el salladım, Ben bu gece kendimi buldum, anladım... Bazen kaybolmak gerekirmiş, Doğru yolu bulabilmek için. Bazen susmak gerekiyormuş, Kendi sesini duyabilmek için... Sadece ben ve gece... Sessizce... Pencere kenarında...