Όσα δεν είπα, τα κρατά η βροχή, στα μάτια μου στάζουν, μα δεν τα ’χεις δει.

Όσα δεν είπα Σ’ έβλεπα να φεύγεις με βλέμμα σβηστό, κι εγώ να καίγομαι σε κάθε σου λεπτό. Δεν είπα λέξη, δεν άγγιξα φωνή, μα η καρδιά μου φώναζε σ’ όλη τη σιωπή. Όσα δεν είπα, τα κρατά η βροχή, στα μάτια μου στάζουν, μα δεν τα ’χεις δει. Αγάπη που έμεινε πίσω απ’ το φως, σαν γράμμα που χάθηκε πριν φτάσει στο ταχυδρομείο. Τα χείλη μου γεμάτα από σένα, μα δεν τόλμησαν ποτέ να πουν «περίμενε». Κι αν ήξερες τι κράτησα για σένα, ίσως να μην ήσουν τώρα ξένος. Όσα δεν είπα, τα κρατά η βροχή, στα μάτια μου στάζουν, μα δεν τα ’χεις δει. Αγάπη που έμεινε πίσω απ’ το φως, σαν γράμμα που χάθηκε πριν φτάσει στο ταχυδρομείο. Κι αν κάποτε ρωτήσεις τι υπήρξα για σένα, πες: «Ήταν εκεί, μα δεν την είδα ποτέ». Μια σκιά που σε ακολούθησε σιωπηλά, σαν ανάσα που δεν έγινε ποτέ φωνή. Όσα δεν είπα, τα τραγουδώ τώρα εγώ, σε νότες που στάζουν απ’ το δικό μου κενό. Αγάπη που έμεινε χωρίς αποχαιρετισμό, μα έζησε πιο αληθινά απ’ ό,τι ειπώθηκε ποτέ.