REDYK SZCZAWNICA 2026

Tysiące owieczek, dźwięk setek dzwonków niosący się po dolinie i niesamowita atmosfera, której po prostu trzeba doświadczyć na własne oczy. To Szczawnica i doroczny Redyk. Dla tych z Was, którzy nie do końca wiedzą, czym jest redyk – to kulminacyjny moment gospodarki szałaśniczej. Bacowie i juhasi sprowadzają setki owiec z górskich hal z powrotem do gospodarstw. W Szczawnicy to nie jest zwykły transport zwierząt, to prawdziwe święto połączone z muzyką, regionalnymi przysmakami i spotkaniem miłośników gór z całej Polski. Wczoraj w powietrzu czuć było historię i autentyzm. Tradycja wypasu owiec i samych redyków sięga XV i XVI wieku. Przez wieki w okolicach Szczawnicy, Jaworek i Szlachtowej wypas był podstawą życia tutejszej ludności góralskiej (Górali Pienińskich oraz Łemków zwanych Szlachtowskimi. W XIX wieku, dzięki działalności rodziny Szalayów, Szczawnica z cichej wsi przekształciła się w modne uzdrowisko. Wraz z napływem kuracjuszy z Krakowa oraz Warszawy, tradycje pasterskie zyskały nowy wymiar: Redyk przestał być wyłącznie wewnętrznym spędem zwierząt – stał się atrakcją dla gości odwiedzających wille i pijalnie wód. Kuracjusze chętnie kupowali tradycyjne wyroby: oscypki, bundz oraz pili leczniczą żętycę (serwatkę z mleka owczego). Najtrudniejszym momentem dla kultury pasterskiej w okolicach Szczawnicy były lata 40. XX wieku. W wyniku wysiedleń Łemków z pobliskich wsi (Jaworki, Szlachtowa, Biała i Czarna Woda) dawne hale wypasowe nagle opustoszały. Aby zapobiec zarastaniu unikalnych pienińskich polan i podtrzymać gospodarkę, w latach 50. XX wieku do Jaworek i w Pieniny zaczęto sprowadzać baców z Podhala (m.in. z okolic Tatr i Podhalańskiego Związku Hodowców Owiec). W ostatnich dekadach redyk jesienny w Szczawnicy wyewoluował do rangi największej tego typu imprezy w Polsce. W trakcie jesiennego redyku stado liczące często od 1500 do nawet 2000 owiec przechodzi z Jaworek przez sam środek Szczawnicy (ul. Główną i Zdrojową).Przemarszowi towarzyszą dorożki, kapele góralskie, banderia (czyli górale na koniach), a na czele idą bacowie z juhasami i psami pasterskimi (owczarkami podhalańskimi). Dzisiejszy redyk w Szczawnicy to nie tylko powrót zwierząt do zagród, ale przede wszystkim żywy skansen polskiej kultury ludowej, godny symbol Pienin i hołd złożony pokoleniom pasterskim.