Marek Hłasko: Komeda, alkohol i śmierć w Wiesbaden — fakty bez legendy

Marek Hłasko miał dwadzieścia cztery lata, gdy w tysiąc dziewięćset pięćdziesiątym ósmym roku wyleciał z Warszawy do Paryża. Wyjazd miał być krótki. Za życia do Polski już jednak nie wrócił. Ta biografia pokazuje nie tylko legendę buntownika w skórzanej kurtce, lecz także człowieka, który bardzo wcześnie stracił dom, pracował jako kierowca, błyskawicznie wszedł do literatury, a potem przez lata próbował pisać po polsku z coraz dalszych miejsc: Paryża, Berlina, Izraela, Szwajcarii i Kalifornii. Są tu jego związki z Agnieszką Osiecką i Sonją Ziemann, konflikt z cenzurą PRL, publikacje w paryskiej „Kulturze”, nieudana próba wejścia do Hollywood, przyjaźń z Krzysztofem Komedą oraz ostatnie miesiące życia. W przypadku Hłaski fakty od początku mieszały się z autokreacją. Sam pisarz chętnie budował własną legendę, dlatego w tej opowieści oddzielamy to, co wynika z dokumentów i korespondencji, od anegdot, późniejszych wspomnień i wersji, których nie da się rozstrzygnąć z pełną pewnością. Dotyczy to szczególnie wydarzeń związanych z wypadkiem Komedy oraz okoliczności śmierci Hłaski w Wiesbaden. To historia gwałtownej sławy, emigracji, nieudanych powrotów, trudnych relacji i pracy literackiej, która przetrwała wszystkie kryzysy. Jak dziś czytać Hłaskę: przede wszystkim jako pisarza, ofiarę epoki, autora własnej legendy — czy wszystkie te role naraz?