Vol.449 | អំពើកម្មដែលសត្វលោកបានប្រព្រឹត្តកន្លង | លោកគ្រូ អុឹម រ៉ៃយ៉ា

Vol.449 | អំពើកម្មដែលសត្វលោកបានប្រព្រឹត្តកន្លង | លោកគ្រូ អុឹម រ៉ៃយ៉ា នៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា អំពើកម្ម ដែលសត្វលោកបានប្រព្រឹត្តរួចមកហើយ គឺមិនសាបសូន្យបាត់បង់ឡើយ វាស្ថិតនៅជាកម្លាំងថាមពលអរូបី (ឥទ្ធិពលនៃកម្ម) តាមលងបន្លែនាទី ឬតាមផ្តល់ផលដល់ម្ចាស់កម្មនោះវិញ ស្របតាមច្បាប់ធម្មជាតិគឺ កម្មនិយម (ច្បាប់ទូទាត់បុណ្យបាប)។ កម្មដែលធ្វើហើយប្រៀបដូចជាស្រមោលរំលងតាមប្រាណ ឬជាគ្រាប់ពូជដែលបានសាបព្រោះចុះក្នុងដី។ បើនិយាយក្នុងន័យធម៌ កម្មទាំងនោះចែកចេញជាពីរធំៗគឺ កុសលកម្ម (អំពើល្អ) និង អកុសលកម្ម (អំពើអាក្រក់)។ រាល់សកម្មភាពទាំងឡាយដែលកើតឡើងដោយកាយ វាចា ចិត្ត ដែលមានលោភៈ ទោសៈ មោហៈ ជាមូលដ្ឋាន នឹងផ្តល់ផលជាទុក្ខទោស សេចក្តីចង្អៀតចង្អល់ និងភាពមហន្តរាយដល់ជីវិត។ ច្រាសមកវិញ កម្មដែលប្រកបដោយមេត្តា ករុណា និងបញ្ញា នឹងផ្តល់ផលជាសុខសន្តិភាព និងសេចក្តីចម្រើន។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ព្រះមានព្រះភាគមិនបានបង្រៀនឱ្យយើងអស់សង្ឃឹមចំពោះកម្មអតីតកាលឡើយ។ ទោះអំពើអាក្រក់ដែលធ្លាប់សាងមានទម្ងន់ប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏អ្នកប្រាជ្ញអាចកែប្រែស្ថានភាពជីវិតបានតាមរយៈការមិនបន្តសាងអំពើអាក្រក់នោះទៀត និងការបំពេញបុណ្យកុសលរឹងប៉ឹង។ ទឹកអំបិលក្នុងខន្ធសីមាដ៏ធំ អាចក្លាយជាស្រាលស្រទន់បាន ប្រៀបដូចជាការបន្ថែមអំបិលតិចតួចក្នុងបឹងធំ។ ដូច្នេះ កម្មអតីតគ្រាន់តែជាហេតុដើម ប៉ុន្តែបច្ចុប្បន្នភាពនៃចិត្ត និងការតាំងស្មារតីធ្វើអំពើល្អក្នុងពេលនេះ គឺជាគន្លឹះដ៏សំខាន់ក្នុងការបន្សាប និងកាត់បន្ថយឥទ្ធិពលអាក្រក់នៃអតីតកម្ម នាំឱ្យជីវិតឆ្ពោះទៅរកសេចក្តីវឌ្ឍនភាព និងសន្តិសុខផ្លូវចិត្តពិតប្រាកដ។