Հվանածս աղջկա անունն էլ էր Ալվարդ, բայց իմ բախտը ինքն էր. Ահնիձորցի ամուսինների համով հոտով զրույցը

Լոռվա բնաշխարհի մարդիկ անկեղծ են, մաքուր ու պարզ: Այդպիսին է նաեւ տիկին Լամարան , որը երկար տարիներ քաղաքում ապրելուց հետո վերջնականապես որոշել է. մինչեւ կյանքի վերջ գյուղում կմնա: Առողջ սնունդ է ուտում, լավ տրամադրություն պահպանում ու մշտապես հողագործությամբ զբաղվում: Աշնան գույներով լցված բակում նա սուրճ է մատուցում,երգում հին երգեր ու հիշում անցած ժամանակները՝մի փոքր կարոտով,բայց մեծ սրտով: