Wszystko, czego nie wiedzieliście o leszczu

„Leszcz” to po polsku także obelga. Tymczasem ta „niezaradna” ryba potrafi zmącić wodę w całym jeziorze, ucieka przed szczupakiem do strumieni, a od jej nazwy pochodzi cały typ polskich jezior. W tym filmie: jak odróżnić leszcza od krąpia, mieszańce z płocią, pysk, który przesiewa muł, i skrzela działające jak sito, badania z Danii i Anglii o tym, jak leszcze mącą wodę, biomanipulacja, czyli oczyszczanie jezior przez odłów ryb, jeziora leszczowe i kraina leszcza, jesienne wędrówki przed szczupakiem, tarło, staropolskie stawy i „kleszcze” Strumieńskiego z 1573 roku, rekordy Polski i Wielkiej Brytanii, leszcz na Zalewie Wiślanym i Szczecińskim, Święto Leszcza w Nowym Warpnie i skąd wzięło się słowo „leszcz”. Jaki był wasz największy leszcz i gdzie go złowiliście? I czy odróżnicie leszcza od krąpia bez liczenia łusek? Piszcie w komentarzach! Rozdziały: 0:00 Ryba, której nazwa stała się obelgą 0:45 Jak wygląda leszcz 1:37 Leszcz czy krąp? 2:21 Pysk, który przesiewa muł 3:35 Ryba, która mąci jeziora 5:39 Jeziora i rzeki leszcza 6:56 Ucieczka przed szczupakiem 8:07 Tarło 8:49 Leszcze w staropolskich stawach 9:45 Ile żyje i ile waży 11:24 Leszcz i rybacy 12:53 Kleszcz, glapa, laskura 13:46 Czy leszcz to naprawdę leszcz? Źródła: Słownik języka polskiego PWN; Miejski Słownik Slangu – hasło „leszcz” FishBase – Abramis brama Hansen i in. (2019), Journal of Limnology – leszcze a mętność jeziora (Dania) J. Smith, Loughborough University – leszcz jako „inżynier ekosystemu” Bernes i in. (2015), Environmental Evidence – przegląd badań nad biomanipulacją Szczerbowski (1993) – rybacka typologia jezior Skov i in. (2011), Proceedings of the Royal Society B – wędrówki leszczy a szczupak Słownik polszczyzny XVI wieku – hasła LESZCZ i KLESZCZ (Lustracja malborska 1570, Strumieński 1573, Zbylitowski 1597, Falimirz 1534) Wiadomości Wędkarskie – rekordy Polski i normy medalowe Morski Instytut Rybacki – połowy na Zalewie Wiślanym i Szczecińskim Gmina Nowe Warpno – Święto Leszcza Zdjęcia: Wikimedia Commons, iNaturalist i inne otwarte źródła; część ilustracji wykonano w Google Flow. Pełna lista autorów i licencji jest w przypiętym komentarzu.