8 Dingen Die de Sumeriërs Vertelden Over Kinderen — en de Ene Die Elke Ouder Moet Weten

In deze video neem ik je mee naar Eridu, aan de zuidpunt van Mesopotamië, om te reconstrueren wat de Sumeriërs ongeveer vijfduizend jaar geleden over kinderen op klei schreven. We beginnen bij de god Enki, die volgens de tabletten het nauwst betrokken was bij de schepping van de mens en bij het welzijn van kinderen, en ik benoem eerlijk wat de teksten letterlijk zeggen en wat vertalers en alternatieve onderzoekers eruit lezen. Daarna behandel ik de acht dingen die de Sumeriërs over kinderen zouden hebben gezegd. Eén: het kind was geen toeval van de natuur, maar een ontwerp met een 'goddelijk deel' en een opzettelijke kwetsbaarheid. Twee: rond het kind wordt een onzichtbare architectuur gebouwd door de mensen eromheen — een idee dat opvallend aansluit bij hechtingstheorie en epigenetica. Drie: de 'seizoenen van vorming', met huid-op-huid-contact direct na de geboorte, het responsieve gezicht van de moeder (naast het Still Face-experiment van Edward Tronick) en de vensters waarin taal en nabijheid beslissend zijn. Vier: de drie 'gifen' die een kind aan de wortels kunnen breken — chronische dreiging zonder troost, het ongeldigverklaren van de waarneming van het kind en het vergeten van de goddelijke oorsprong — die ik naast de ACE-studie naar kindertrauma's leg. Vijf: spel is het hoogste werk van het kind. Zes: een echte initiatie naar volwassenheid is noodzakelijk. Zeven: jonge kinderen zouden zien wat volwassenen niet meer waarnemen. Het achtste inzicht keert alles om: niet alleen het kind heeft de ouder nodig, maar de ouder heeft het kind nodig. In het gezicht van het kind, schreven de Sumeriërs, keert de bron zelf terug naar de ouder. Ik koppel dit aan hedendaagse cijfers over de geestelijke gezondheid van jongeren, de omkering van het Flynn-effect en de waarschuwing van de schrijvers over 'de generatie die tot klei is teruggekeerd'. Alles komt samen in één oproep: wees aanwezig, zie het kind, ontvang wat het teruggeeft en geef het door. Wat de zoektocht naar kinderen in kleitabletten betreft: een waarschuwing vooraf is op zijn plaats. De teksten die we daadwerkelijk hebben gaan zelden over opvoeding zoals wij die kennen. Wat we wél hebben, is het scheppingsverhaal waar deze video van uitgaat. In het Atrahasis-epos, een Babylonische tekst uit de zeventiende eeuw v.Chr., zijn de mensen gemaakt van klei vermengd met het bloed van een gedode god, speciaal om de mindere goden te verlossen van hun werk (nl.wikipedia.org/wiki/Atrahasis-epos). Enki is daarin degene die het plan bedenkt en samen met de moedergodin Mami uitvoert. Die rol van beschermer houdt Enki volgens de overlevering vast. Toen Enlil de mensheid wilde uitroeien met een zondvloed, was het Enki die Atrahasis, de Mesopotamische tegenhanger van Noach, inlichtte zodat hij een boot kon bouwen (nl.wikipedia.org/wiki/Enki). In latere verhalen, zoals dat van Adapa, waarschuwt Enki zijn beschermeling zelfs voor voedsel dat onsterfelijkheid zou schenken, met de dood van de mensheid als gevolg (nl.wikipedia.org/wiki/Enki). Dat de god van wijsheid en genezend water in de teksten juist degene is die mensen (over)leeft, maakt hem een logisch vertrekpunt voor deze reconstructie, al blijven de vertalingen van fragmentarische tabletten, vaak teruggevonden in de bibliotheek van Assurbanipal in Ninive, deel ter discussie staan.