Η γιαγιά είπε… #2: «Τα αγόρια δεν κλαίνε!» Μύθος ή αλήθεια; | 4 tips

Η γιαγιά είπε… #2: «Τα αγόρια δεν κλαίνε!» Στην ενότητα «Η γιαγιά είπε…» του καναλιού «Μαμάδες σε απόγνωση» παίρνουμε τις συμβουλές της γιαγιάς και τις ελέγχουμε με την έρευνα. Μύθος ή αλήθεια; Απόγευμα στο πάρκο με τη γιαγιά. Ο μικρός κυνηγάει την μπάλα και… μπαμ! Με τα γόνατα στο χώμα. Η γιαγιά από το παγκάκι: «Έλα, σήκω πάνω, άντρας είσαι! Τα αγόρια δεν κλαίνε!» Κι ο μικρός σφίγγει τα χείλη, καταπίνει τα δάκρυα και λέει, με τρεμάμενη φωνή: «Δεν… κλαίω.» Πόσες φορές το έχουμε πει κι εμείς: «Μεγάλο παιδί είσαι, δεν κλαίμε!» Τι λέει όμως η έρευνα; Είμαι η Φρόσω, φιλόλογος με μεταπτυχιακό στην ειδική αγωγή, και μαμά κι εγώ. 🧠 Γιατί το πιστεύουμε; Από αγάπη: η γιαγιά θέλει τον εγγονό της δυνατό και φοβάται μήπως τον πειράξουν. Επειδή έτσι μεγάλωσαν γενιές ολόκληρες: ο παππούς, ο μπαμπάς, ίσως κι ο δικός σας. Και επειδή το κλάμα μάς αγχώνει, και θέλουμε να σταματήσει γρήγορα. Όλα αυτά είναι ανθρώπινα. 🔎 Τι λέει η έρευνα; Στα μωρά και στα μικρά παιδιά, τα αγόρια κλαίνε όσο και τα κορίτσια. Η διαφορά φαίνεται γύρω στα 11, και τότε δεν κλαίνε περισσότερο τα κορίτσια: κλαίνε λιγότερο τα αγόρια. Μια μεγάλη ανάλυση 166 μελετών με πάνω από 21.000 παιδιά βρήκε ότι αγόρια και κορίτσια δείχνουν τα συναισθήματά τους σχεδόν το ίδιο. Τα αγόρια, λοιπόν, δεν γεννιούνται χωρίς δάκρυα. Μαθαίνουν να τα κρύβουν. Και η λύπη που κρύβεται δεν φεύγει: μένει μέσα ή βγαίνει σαν θυμός. Τα παιδιά που οι γονείς τους τα βοηθούν να μιλάνε για ό,τι νιώθουν ηρεμούν πιο εύκολα και τα πάνε καλύτερα με τους φίλους τους. Κι οι άντρες που έμαθαν να μη δείχνουν τι νιώθουν ζητούν πιο δύσκολα βοήθεια. ⚖️ Η ετυμηγορία: ΜΥΘΟΣ! Τα αγόρια κλαίνε. Απλώς κάποτε τους μάθαμε να το κρύβουν. Τη γιαγιά όμως δεν τη δικάζουμε: ήθελε το παιδί δυνατό. Κι εμείς αυτό θέλουμε. Μόνο που η δύναμη χτίζεται αλλιώς. ✅ 4 tips: 1. Πρώτα παρηγοριά. Πάμε κοντά, σκύβουμε και λέμε: «Πονάει, ε; Είμαι εδώ.» Το κλάμα δεν είναι αδυναμία: είναι ο τρόπος του παιδιού να ζητήσει βοήθεια. Κι όταν νιώσει ασφαλές, ηρεμεί πιο γρήγορα και ξαναφεύγει μόνο του για παιχνίδι. 2. Δίνουμε όνομα σε αυτό που νιώθει: «Πόνεσες, και τρόμαξες.» Με τα αγόρια μιλάμε συχνά μόνο για θυμό. Μιλάμε, λοιπόν, και για λύπη, για φόβο, για απογοήτευση. Όταν το συναίσθημα έχει όνομα, ηρεμεί πιο εύκολα. 3. Αλλάζουμε τις φράσεις. Αντί για το «Άντρας είσαι», λέμε: «Και τα αγόρια κλαίνε.» Αντί για το «Σαν κοριτσάκι κάνεις», λέμε: «Μπορείς να κλαις, και να είσαι γενναίος.» Θάρρος δεν είναι να μη νιώθεις. Είναι να νιώθεις, και να συνεχίζεις. 4. Το δείχνουμε κι εμείς. Τα παιδιά μαθαίνουν από ό,τι βλέπουν. Όταν ο μπαμπάς συγκινείται σε μια ταινία και δεν το κρύβει, ο γιος μαθαίνει ότι κι οι άντρες νιώθουν, και το λένε. 👵 Και στη γιαγιά; Με αγάπη: «Μαμά, κι εμείς θέλουμε να γίνει δυνατός. Γι' αυτό τον αφήνουμε να κλάψει, και μετά τον βοηθάμε να σηκωθεί.» ⚠️ Το βίντεο έχει ενημερωτικό χαρακτήρα και δεν αντικαθιστά τη συμβουλή παιδιάτρου, ψυχολόγου ή άλλου ειδικού. 💬 Εσάς, ποια συμβουλή της γιαγιάς σας να ελέγξουμε στο επόμενο; Γράψτε τη στα σχόλια! 📚 Πηγές: Chaplin & Aldao (2013), Gender differences in emotion expression in children: A meta-analytic review, Psychological Bulletin 139(4), 735–765 · doi:10.1037/a0030737 Vingerhoets & Scheirs (2000), Sex differences in crying: Empirical findings and possible explanations, στο: A. H. Fischer (επιμ.), Gender and Emotion, Cambridge University Press van Tilburg, Unterberg & Vingerhoets (2002), Crying during adolescence: The role of gender, menarche, and empathy, British Journal of Developmental Psychology 20(1), 77–87 Sharman et al. (2019), The relationship of gender roles and beliefs to crying in an international sample, Frontiers in Psychology 10:2288 · doi:10.3389/fpsyg.2019.02288 Gottman, Katz & Hooven (1996), Parental meta-emotion philosophy and the emotional life of families, Journal of Family Psychology 10(3) · doi:10.1037/0893-3200.10.3.243 Eisenberg, Cumberland & Spinrad (1998), Parental socialization of emotion, Psychological Inquiry 9(4) · doi:10.1207/s15327965pli0904_1 Wong, Ho, Wang & Miller (2017), Meta-analyses of the relationship between conformity to masculine norms and mental health-related outcomes, Journal of Counseling Psychology 64(1) · doi:10.1037/cou0000176 American Psychological Association (2018), APA Guidelines for Psychological Practice with Boys and Men Siegel & Bryson (2011), The Whole-Brain Child («Name it to tame it») Αν το βίντεο σας βοήθησε, κάντε εγγραφή για να μη χάσετε τα επόμενα «Η γιαγιά είπε…»! #ΗΓιαγιάΕίπε #μαμάδες #γονεϊκότητα #συναισθήματα #αγόρια #ΜαμάδεςΣεΑπόγνωση ⏱️ Κεφάλαια: 0:00 Απόγευμα στο πάρκο με τη γιαγιά 0:40 Η γιαγιά είπε… #2 1:09 Γιατί το πιστεύουμε; 1:29 Τι λέει η έρευνα 2:15 Η ετυμηγορία: μύθος! 2:29 Tip 1: Πρώτα παρηγοριά 2:47 Tip 2: Δίνουμε όνομα σε αυτό που νιώθει 3:02 Tip 3: Αλλάζουμε τις φράσεις 3:19 Tip 4: Το δείχνουμε κι εμείς 3:38 Τι λέμε στη γιαγιά 3:47 Το ίδιο απόγευμα, με τα 4 tips 4:36 Ας τα θυμηθούμε