Şiir- Sanma Dilsizim

Konuşmuyorum,Susuyorum, Sanma dilsizim Anam beni lal doğurmadı... Konuşabiliyorum;fakat öyle inanıyorum ki anlatamayacağıma Susuyorum,konuşmuyorum. İnanma dediklerime,için için anlatıyorum. Aniden hissediyorum alevini,parlayacak gibi oluyorum Büyütüyorum içimde şefkatle yanarak. Bazen anlatmaya çalışıyorum kendimi, şaşırıyorum sen gelince aklıma. Ne kadar küçüğüm yanında,ne kadar çirkin! Aşifte kadar düşük vakarının karşısında bir zanlıyım masumiyetinde. Parlasan yüzüm güzelleşir, gölgen değse aydınlanırım Ben ki okyanusun ortasında gemi... Kaybolmaktansa açılıp,susarım kıyıya... Susuyorum sen gelince aklıma, Vazgeçiyorum kendimi anlatmaktan, Boşu kalıyor senin yanında söyleyebileceklerimin. Kelimelerimi saklıyorum tek tek. Yüzünü görünce gözlerimde susuyorum sana, Vazgeçiyorum kendim olmaktan. Biriktiriyorum,kokunu göğsümde derin derin, Bakışların beynimde çakılı,buram buram saçların ellerimde. Bir an anlatabilsem seni; Öyle geliyor ki daha çok sevemem, Senden konuşmalıyım olsa olsa... Ağzımdan bir "Sen" dökülür... Ve ben yine susarım farkederek sığdıramayacağımı... Ne sözüme,ne sazıma,ne mısrama sığmazsın, Var olmayan söz,yok olmayan notamsın...