O Bilir (Hz.Mûsâ ve Hızır a.s)

Mûsâ dedi: “Ey Hızır, öğret bana ilmi, Ararım gönlümde Hakk’ın gizli sırrını. Hızır dedi: “Sabır gerek, dinle şimdi, Kul ne bilir, Rab bilir kulun bilmediğini.” Bir perde var gözlerimde, Bir sır saklı her şeyde, Ben “neden?” derken dünyada, Hak bilir, Hak bilir ötesinde. Sen bilmezsin, O bilir, Gizli olanı O bilir. Kul sorar: “Neden, neden?” Hakk’ın hükmünü O bilir. Sen görürsün zahirini, O bilir hep ahirini. Sabret gönül, teslim ol, Hak bilir her takdirini. Gemiyi deldi Hızır bir gün, Mûsâ dedi: “Bu nasıl hüküm?” Yoksulundu o gemi, Zalimden kurtuldu sonra bütün. Bir çocuk vardı önlerinde, Bir sır vardı kaderinde, Mûsâ sordu: “Nedir hikmet?” Hızır sustu, sır derinde. Bir perde var gözlerimde, Bir sır saklı her şeyde, Ben “neden?” derken dünyada, Hak bilir, Hak bilir ötesinde. Sen bilmezsin, O bilir, Gizli olanı O bilir. Kul sorar: “Neden, neden?” Hakk’ın hükmünü O bilir. Sen görürsün zahirini, O bilir hep ahirini. Sabret gönül, teslim ol, Hak bilir her takdirini. Bir duvar örüldü sessizce, Yetimlerin hazinesi gizlice. Ne ücret aldı, ne bir karşılık, Rabbinden gelen emirdi sadece. “Ben kendimden yapmadım” dedi, “Rabbimin emriydi” dedi. Mûsâ’ya kalan en büyük sır: İnsan az bilir, Allah her şeyi bilir. Sen bilmezsin, O bilir, Gizli olanı O bilir. Kul sorar: “Neden, neden?” Hakk’ın hükmünü O bilir. Sen görürsün zahirini, O bilir hep ahirini. Sabret gönül, teslim ol, Hak bilir her takdirini. Sabret gönül... Hak bilir... Sen bilmezsin... O bilir...