Dzień po Dniu: Wyjaśnienie Upadku 6. Armii Hitlera | Stalingrad 1942

Niemiecka 6. Armia była jedną z najpotężniejszych i najbardziej doświadczonych sił wojskowych Wehrmachtu podczas II wojny światowej. Po długiej serii zwycięstw w Europie otrzymała misję zdobycia strategicznego miasta Stalingrad, będąc przekonaną, że kolejne zwycięstwo umocni niemiecką dominację na froncie wschodnim. Jednak to, co wydawało się operacją skazaną na sukces, ostatecznie stało się początkiem jednej z największych katastrof wojskowych w historii. Z dnia na dzień sytuacja 6. Armii ulegała pogorszeniu. Podczas gdy wojska walczyły wśród ruin Stalingradu, Armia Czerwona po cichu przygotowywała gigantyczną kontrofensywę. W listopadzie 1942 roku operacja „Uran” doprowadziła do całkowitego okrążenia ponad 250 000 żołnierzy niemieckich i ich sojuszników, zamykając ich w ogromnym kotle. Od tego momentu głód, skrajny mróz, choroby i brak amunicji zaczęły niszczyć armię od środka, podczas gdy kolejne próby odsieczy kończyły się fiaskiem. Z biegiem tygodni pozycje niemieckie nieuchronnie się kurczyły. Każdy dzień przynosił nowe straty, ograniczenie dostaw i coraz bardziej podkopane morale. Pomimo rozkazów Adolfa Hitlera, by walczyć do ostatniego człowieka, 6. Armia została całkowicie odcięta i pozbawiona realnych szans na ucieczkę. Wojska radzieckie posuwały się naprzód ulica po ulicy i budynek po budynku, powoli zaciskając pierścień wokół ostatnich punktów oporu. Ostatecznie, 2 lutego 1943 roku, niedobitki 6. Armii zaprzestały walki i bitwa dobiegła końca. Dziesiątki tysięcy żołnierzy zginęły podczas oblężenia, a przytłaczająca większość ocalałych została wysłana do radzieckich obozów jenieckich, z których niewielu powróciło żywych. Zniszczenie 6. Armii stanowiło decydujący punkt zwrotny w II wojnie światowej i symbolizowało początek nieodwracalnego odwrotu militarnego nazistowskich Niemiec na froncie wschodnim.